De ‘vergeten’ Hoofdrolspeelster

Ongeveer 3 jaar geleden hoorde ik voor het eerst iemand (George Kavassilas) praten over het feit dat moeder Aarde een levend wezen is, waarmee je contact kan maken. George zei “geloof mij niet, maar vraag het moeder Aarde zelf!” Ik geloof inderdaad niemand, en dus besloot ik om contact te maken met mijn moeder planeet. Ik ben niet van het mediteren, maar kan het wel een paar minuten als ik echt wil. Ik deed dat, en maakte rechtstreeks contact met moeder Aarde haar 5D aspect, via mijn hart dus. Wat er toen gebeurde kan ik niet in woorden uitleggen, je zal dat zelf ook moeten proberen, of geprobeerd hebben, om te begrijpen wat ik daarmee bedoel. Een kleine tip: zet een doos tissues naast je neer, want die ga je nodig hebben.. Moeder Aarde is niet alleen een levend wezen, ze is ook nog eens het meest krachtige en liefdevolle wezen wat er bestaat.

Toen ik dat contact maakte, moest ik huilen als een klein kind. Niet van verdriet, maar van haar enorm liefdevolle krachtige moeder energie, en van haar boodschap. Het waren tranen van geluk. Alles wat ik daarvoor als informatie in mijn hoofd had, werd bevestigd door haar. Dat, en nog veel meer. Want op dat moment voelde ik en wist ik dat ik echt verbonden ben met haar. Zij weet wat er gaat gebeuren, zij weet van ieder van ons wat ons pad is, wat ons doel is, en wat onze uitkomst is. Zij is niet voor niets onze moeder planeet. Zij heeft elk levend wezen wat geïcarneerd is op haar lichaam onvoorwaardelijk lief, ongeacht of je ‘goed’ of ‘slecht’ bezig was of bezig bent.

Zij weet dat ‘goed’ en ‘slecht’ niet bestaat, en dat wij allemaal hier zijn om te ervaren. Dat alles met een reden gebeurd en wat zij samen met ons in de toekomst gaat worden. Zij is niet voor niets de ‘vergeten’ hoofdrolspeelster. Zij heeft haarzelf opgeofferd voor ons. Totaal weggecijferd, om ons een omgeving te faciliteren waarin wij kunnen groeien door te ervaren. Ze is uniek in haar soort. Net zo uniek als dit hele Zonnestelsel uniek is, aan de rand van een unieke galaxy (de Melkweg).

Maar wat is er dan zo uniek aan dit alles? Zoals lezers van deze site weten zijn we bezig met een uniek project. De weg naar compressie. Ik heb dit al vaker uitgelegd, maar zal kort uitleggen wat dit inhoudt. Om universeel schepper van Licht te worden was het nodig om alles wat dit Universum te bieden heeft te ervaren. Licht houdt alle facetten van Licht in. En dan bedoel ik onder andere dualisme, afzondering, afsplitsing, compressie, polarisatie. Dualisme is een van de bekendste kenmerken van Licht. Het wezen wat dit Universum is (we zijn allemaal ons eigen Universum), splitste zich op in de Universele vrouwelijke energie, en de Universele mannelijke energie (lees dit artikel voor meer uitleg daarover), net als wij ons splitste in een vrouwelijke en een mannelijke vorm/energie. We ‘doorliepen’ alle dimensie vanaf de 12e t/m de 5e dimensie. Alle mogelijk rollen, uitkomsten, noem het maar op werden verkend. Toen we ons dat allemaal meester hadden gemaakt en klaar waren om verder af te dalen in de dimensies, was het ook nodig voor de Universele vrouwelijke en mannelijke energie om hunzelf te manifesteren in 4 en 3D. De vrouwelijke Universele energie werd gecomprimeerd in een galaxy. De Melkweg. De mannelijke Universele energie werd gecomprimeerd tot de Andromeda galaxy. Met andere woorden, alles maar dan ook alles wat dit Universum te bieden heeft werd samengeperst in 2 galaxies. De micro kosmos van de macro kosmos. De compressie ging verder, want wij waren klaar om verder te gaan met onze weg naar compressie. Alles gedaan, alles geleerd. En zo injecteerde de Andromeda galaxy zich in de Melkweg. Dat is het sterrenstelsel Orion (wat duizenden sterren zijn overigens). Orion is de gecomprimeerde versie van de Universele mannelijke energie. De vrouwelijke Universele energie werd ook gecomprimeerd, en is het sterrenstelsel Sirius. De volgende stap naar compressie was van sterrenstelsel naar zonnestelsel. De mannelijke Universele energie in gecomprimeerde vorm werd onze Zon. En de vrouwelijke Universele energie werd, je raad het al, moeder Aarde. En de volgende stap naar compressie? Jep, dat zijn wij. De laatste stap naar het worden van Universeel schepper van Licht is de innerlijke arena. Wij hebben allemaal zowel de Universele vrouwelijke energie in ons, als ook de universele mannelijke energie. Toen we vanaf een totaal ander multidimensionaal oogpunt dit Universum binnen kwamen, werden we én met het wezen wat dit Universum is. Zo werkt dat. Daarom zeg en schrijf ik altijd dat we al het hele Universum in ons hebben zitten. Zei het in gecomprimeerde vorm. Zo bijzonder zijn wij Aardlingen. Wij maken deel uit van iets wat nog nooit eerder verwezenlijkt is in dit Universum. Het project tot het worden van Universeel schepper van Licht, met andere woorden, alles hebben geleerd wat dit Universum te bieden heeft.

En we zijn hier zeker niet zomaar komen ‘aanwaaien’ op onze moeder planeet… Sterker nog, een aspect van ons zit in de kern van moeder Aarde. Net als dat een aspect van ons in de kern van de Melkweg zit. En van daar uit reisden we af (wet van aantrekking) naar dit zonnestelsel. En dus zit een aspect van ons ook in de Zon. Van daaruit projecteerden we ons richting Aarde. Omdat we als vanzelf worden aangetrokken naar de plaats waar we op dat moment van onze reis moeten zijn. En dat is voor iedereen die dit leest, en die hier daadwerkelijk geïncarneerd (geboren) is, het geval. We hebben allemaal een connectie met moeder Aarde, dat is een feit.

En al zou je anders willen beweren, dat lukt je niet. Want wiens zuurstof ademen we in? Wiens water drinken we? Wiens eten eten we? Wiens grondstoffen ge(mis)bruiken we? Alles om ons heen wordt gefaciliteerd door onze moeder planeet.

Maar ook ik zeg, geloof mij niet, vraag het haar zelf!

Sinds mijn eerste echte bewuste contact met moeder Aarde, volgden er nog velen. Ik herinner er een paar die niet uit mijn zijn gewist kunnen worden. Zo stond ik in Carnac bij én van de hoogste menhirs daar. Ik legde mijn handen erop, en maakte contact met moeder Aarde. Dat was 2 en half jaar terug. Ik was toen van de overtuiging dat het hele Matrix-spel eind 2012 zou zijn afgelopen. En dus maakte ik contact met haar via die menhir, en zei “het duurt niet lang meer, nog eventjes volhouden, en dit alles zal veranderen!” Waar ik normaliter een gevoel of energie voel, kreeg ik toen ook letterlijk antwoord. Zo krachtig, zo wijs, en zo enorm heftig liefdevol.. “Dat weet ik, ik red mij wel, maak je niet druk over mij, maak je eerst druk over jezelf, zorg voor jezelf, en ik ben altijd bij je”. En ze had natuurlijk gelijk. Zij wist wat er nog in het verschiet lag voor mij. Dat wist ik toen nog niet, maar toen wist ik wel dat ik mij niet meer zorgen hoefde te maken over haar welzijn. Zij kan alles op eigen kracht. Niets of niemand die ik ken of zal gaan kennen is meer krachtigere dan moeder Aarde, punt eigenlijk.

Mijn pad ging verder, en door steeds meer vanuit mijn hart te leven, en te vertrouwen op mijn innerlijk weten, wist ik dat we nog een extreem zware eindfase voor de boeg hebben. Het zou allemaal wat langer gaan duren dan ik voorheen dacht te voelen en dus te weten. Maar dat maakte mij niet uit, ik wist dat ik niet alleen stond, dat ik verbonden ben met mijn moeder planeet. En dat ik mijzelf geen betere moeder planeet kan wensen dan de Aarde. En ik was hier niet alleen voor mijzelf. Hell no. Ik was hier voornamelijk ook voor haar. Om met haar dit project en proces af te sluiten. Om te doen wat ik hier kwam doen. Mijzelf zijn. Er is in al die tijd geen dag geweest dat ik die connectie vergat. Naast bewust zijn van mijn diepere aspect, was ik nu ook bewust van mijn connectie met de Aarde en de Zon. Dit is precies waar ik op dit moment van mijn reis moet zijn. Dit is mijn thuis. En ik hou van mijn moeder planeet.

En die band werd alleen maar sterker. In augustus 2012 kreeg ik te maken met een erfelijke aandoening, de ziekte van Leber. Deze aandoening zorgde ervoor dat ik binnen 3 maanden tijd 95 procent van mijn zicht verloor. Ik wist vanaf het begin van deze aandoening dat het zo moest zijn, dat dit was wat ik nodig had in deze essentiëe tijd hier op Aarde. Alles gebeurd met een reden. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het inmiddels. Ik ging door een hel heen. Had al mijn vechtlust en al mijn kracht nodig om overeind te blijven. Ik wist de ene dag niet wat ik de volgende dag nog zou zien. Langzaam maar zeker werd ik bijna blind. Mijn ouders, echte goede vrienden, en vooral Dore steunden me in die zwaarste periode uit mijn leven. Maar soms waren er momenten dat ik het even helemaal ‘kwijt’ was. Dat ik niet meer wist waarom ik dat allemaal moest doorstaan, dat ik het liefst in een diepe coma zou geraken tot het moment van incensie… Momenten waarop ik het helemaal niet meer zag zitten.. Op die momenten kreeg ik een steuntje in mijn rug, nou ja meer een soort van mega warme deken om mij heen van moeder Aarde. 2 momenten zal ik nooit vergeten. Een keer was ik onder de douche gaan ziftten, uit totale onmacht, ik wist niet meer  waar ik het moest zoeken. Ellendig als ik me voelde, hoorde ik opeens muziek. Eerst dacht ik dat het Dore was die aan het stofzuigen was en daarbij dan harde muziek draaide. Maar het nummer wat ik best luid hoorde, dat had ik haar nog nooit horen draaien. Het was ‘You’ll never walk alone’ van Gary and the Pacemakers. En het gekke was dat het refrein aan het einde van het nummer oneindig lang door ging, het bleef maar opnieuw door mijn oren dreunen. Ik wist dit is iets anders, ik deed mijn hoofd buiten de waterstraal en hoorde niets meer van de muziek. Hoofd terug onder de straal, en pats you’ll never walk alone klonk weer. Het was het water. En ik werd mij opeens bewust van wie mij op dat moment uit de ellende probeerde te trekken… moeder Aarde… Ik voelde haar aanwezigheid, haar liefde, kracht, de warme moederschoot, en was van het én op het andere moment weer helemaal vrolijk.

Een maand later werd ik midden in de nacht wakker, in een periode waarin het ook heel slecht ging met me. Ik hoorde iemand praten in de huiskamer. Ik dacht wat de fuck? Sprong uit mijn bed en besloot te gaan kijken wat het was. YouTube had zichzelf aangezet op de én of andere manier, en speelde een lezing van George Kavassilas af. Ik vond het maar gek. Als ICT-er kon ik het niet verklaren en dacht “nou ja het zal wel, ik ga maar weer slapen” en wilde het filmpje stopzetten. Toch zei iets in mij me om even te luisteren wat George te zeggen had op dat moment van het paar uur durende gesprek. In het Nederlands vertaald zei hij op dat moment “Moeder Aarde heeft zo haar eigen subtiele maniertjes om je te laten weten dat ze je onvoorwaardelijk steunt en onvoorwaardelijk lief heeft, ze zal je versteld doen staan”. Dusss… en weer die warme deken. En dan hou ik het niet droog, ik ben man genoeg om dat te zeggen. Ik voelde me in én klap weer stukken beter.

En zo kan ik nog vele voorbeelden geven. Zij is elk moment van mijn proces aanwezig, steunt mij onvoorwaardelijk, en voor mij is de connectie de normaalste zaak van de wereld. Ik zou niet anders meer weten dan dat. En ik zou en kan haar nooit vergeten of in de steek laten.

Dat gezegd hebbende, is dat misschien ook wel de reden waarom ik zoveel anderen niet begrijp.

Hebben zij dan nog niet die connectie gevoelt/hersteld? Anders kan je toch niet zo disrespectvol doen jegens haar? Hoe kunnen mensen haar vergeten in al hun verhalen en theorietjes? Kijk dat buitenaardsen die naar hier komen en lopen te channelen dat niet weten vind ik normaal. Want die zijn hier niet geïncarneerd. Die hebben geen aspect in moeder Aarde zitten. Die komen ergens anders vandaan, hebben daar een aspect van zichzelf in zitten. Maar de mensen die hier geïncarneerd zijn op Aarde, en die zeggen wakker en/of bewust te zijn, en die het liefst zo snel mogelijk weg willen van haar? Mensen die geloven in allerlei ‘goden’ die hun komen redden van deze ‘evil’ planeet? Mensen die beweren dat de Aarde aan het afsterven is, en dat zij geholpen dient te worden, terwijl ze zichzelf nog niet eens ‘geholpen’ hebben? Ik kan een hoop hebben inmiddels, maar dat soort verhalen doen mij pijn. Moeder Aarde is in bijna alle verhalen en theorieë de ‘vergeten’ hoofdrolspeelster. Bijna 10 van de 10 keer als ik iets lees of hoor dan denk ik na het lezen of horen van zo’n verhaal “en waar is moeder Aarde in dit verhaal?” Mensen willen massaal naar ‘huis’, en dan bedoelen ze alles zo’n beetje behalve moeder Aarde.. Ik kan daar niet bij. Dit is mijn thuis. Ik hoor hier, ik ben hier met een reden. Ik woon hier, en ik zou niet weten waarom ik hier weg zou moeten gaan… Ik heb een uitkomst samen met moeder Aarde, net als zoveel miljarden anderen.. Wij zijn net als moeder Aarde aan het transformeren. We doen dat samen met onze moeder planeet. Niet afzonderlijk.

Aan de ene kant voel ik de kracht en de onvoorwaardelijke liefde van moeder Aarde. Aan de andere kant voel ik ook alle pijn die zij heeft doorstaan, alle opofferingen die zij gedaan heeft, alles, en dat alles deed ze voor ons. Ze kan het hebben zoals gezegd, maar toch, het doet mij zo enorm pijn af en toe als ik al die mensen hoor die haar of vergeten lijken te zijn, of gewoon disrespecteren door zo snel mogelijk weg te willen gaan van hier. Dat verdient ze niet als je het mij vraagt. Wat mij betreft wordt het nu echt eens tijd dat zij in plaats van de vergeten hoofdrolspeelster, DE hoofdrolspeelster wordt en blijft.

We hebben allemaal die connectie met haar. En communiceren met haar gaat makkelijker dan je denkt. Open gewoon je hart, en maak contact. Een aspect van jou zit in haar, dat maakt het communiceren zo makkelijk.

Menen lijken (nog) niet te willen of te kunnen begrijpen dat we hier met iets heel speciaals en unieks te maken hebben. Deze planeet is uniek, nog nooit is er zoiets geweest in dit Universum. Wij zijn alle 7 miljard wayshowers. Buitenaardse rassen uit het organische Universum weten dat. Zij zijn het die geen contact met ons maken, omdat ze weten wat we hier aan het doen zijn. Wij zijn hun wayshowers, wij zijn letterlijk de eersten die deze weg naar compressie afleggen, en gaan afstuderen straks. Ik ben trots en vereerd dat ik daar deel van uit mag maken.

Waar wij gaan af studeren en als het ware multidimensionale scheppers van Licht gaan worden, daar veranderd moeder Aarde met ons mee. Vaak lees ik dat we terug gaan naar 5D. Dat is de halve waarheid. We gaan terug naar ons multidimensionale IK. En dat zijn alle dimensies van dit Universum, 12 in totaal. Je bent dus aanwezig in alle dimensies, kan schakelen tussen elke dimensie en aspect, alles kan, alles mag, want je bent dan niet voor niets Universeel schepper van Licht..! De Aarde gaat dus met ons mee veranderen, zij wordt (gezien vanuit de lagere dimensies) een ster. Ze krijgt met andere woorden een multidimensionaal lichtlichaam. De eerste en tot nu toe enige ster die te zien zal zijn vanuit alle dimensies van dit Universum. Ik kan mijzelf niet eens voorstellen hoe groots en uniek dat is.. Maar ik weet dat het waar is. En daarbij geld wederom “geloof mij niet, maar vraag het haar zelf!”

Wetende dat de Aarde straks alle dimensies van het Universum faciliteert, waarom zou ik dan weg willen van deze planeet? Hoe stom zou ik zijn als ik dat zou doen? Ik zou het niet eens kunnen.. maar dat kan zijn omdat ik mijzelf bewust ben van de band die ik heb met mijn moeder planeet.

Zij heeft mij altijd gesteund, is er voor mij in mijn meest vreugdevolle momenten, maar is er zeer zeker ook in mijn meest zware momenten, dat ik het niet meer zie zitten, even niet meer weet wat ik hier aan het doen ben op Aarde, waarom ik zo stom was om hier te incarneren… Op die momenten voel ik haar warmte. Haar onvoorwaardelijke liefde, kracht en wijsheid. En dan weet ik weer wat het is wat ik hier kom doen. Ik ben hier zeker niet alleen voor mijzelf, ik ben hier samen met haar, en samen met haar ben ik/zijn we, bezig met iets heel unieks. Iets wat nog nooit heeft plaatsgevonden in dit Universum. De reden ook voor de niet aflatende ‘bemoeienis’ van allerlei andere buitenaardsen. Ik ben daar trots op. Ik hou zo enorm veel van mijn moeder planeet dat ik het niet eens kan uitleggen in woorden, ik probeer het toch met dit artikel, Big Momma, ik hou van jou!!!

Micky

26-11-2013