Ontplug je Mind! Deel 3: Innerlijk Werk

Innerlijk werk, bij jezelf naar binnen gaan, innerlijke processen, het zijn zo maar wat termen die ik nogal eens rondstrooi in mijn artikelen. Ik bedoel met al die termen eigenlijk hetzelfde, en dat is het aan jezelf werken, en dan niet die zelf die we onze mind-ego noemen. Innerlijk werk heeft alles te maken met het weer volledig je authentieke unieke zelf worden. Inherent daaraan is het ontpluggen (loslaten) van je mind-ego en al zijn programma’s. Vandaag wil ik uitleggen waarom innerlijk werk in mijn visie inherent verbonden is met het ontpluggen van je Mind, daarnaast ga ik uitleggen hoe dit innerlijk werk voor mij werkt.

Innerlijk werk is eigenlijk het tegenovergestelde van alles met je mind willen weten. Al die opgedane ‘kennis’ neem je tot je vanuit een externe bron. Innerlijk werk heeft alles te maken met je interne bron, en die innerlijke bron dat ben je zelf.

Ik kan dus als het gaat om het beschrijven van innerlijk werk enkel uitgaan van hoe ik dat beleef, hoe ik dat doe, en hoe ik dat voel. Het heeft geen zin om met je mind naar jezelf te gaan kijken. Je mind zal er namelijk alles aan doen om je af te houden om naar jezelf te gaan kijken en aan jezelf te gaan werken, want als je dat doet dan verliest deze mind langzaam maar zeker zijn macht over jou.

Innerlijk werk klinkt misschien als iets moeilijks. Dat is het echter niet. Het is wel (vaak) een pijnlijk proces. Er is moed, lef, kracht en heel veel doorzettingsvermogen voor nodig. Want je gaat één voor één alle lagen van je valse mind-ego persoonlijkheid afpellen. Zodoende kom je steeds dichter bij je ware authentieke persoonlijkheid. En ga je als vanzelf meer en meer vanuit je hart leven. Dit proces kan je in je eentje doen, dat kan, maar vaak is het ook verfrissend om de inzichten en ervaringen van anderen te lezen, ik ben namelijk lang geen expert als het aankomt op het aan mijzelf werken, voor mij is het nodig om op zijn tijd getriggerd te worden om een bepaald programma, patroon of een gewoonte bij mijzelf te herkennen. Ik ken eigenlijk op het gebied van het innerlijk werk maar één echte expert, en dat is mijn vriendin Dore met haar site bewustverbinden.com. Zij kan mij als geen ander triggeren, en triggeren is als je het mij vraagt nodig om die hardnekkige mind-ego programma’s bij jezelf te herkennen, en er dan vervolgens mee aan de slag te gaan. Om echt aan jezelf te gaan werken, om dus echt naar binnen te gaan, moet je wel in de spiegel durven te kijken naar jezelf en je gedrag. Zoals Michael Jackson zong “I’m starting with the man in the mirror, I’m asking him to change his ways – If you want to make the World a better place, take a look at yourself, and make that change!”

Ik zal wat voorbeelden uit mijn eigen innerlijk werk proces geven om dit alles wat te verduidelijken. Sommige zijn/of lijken kleine dingen, anderen gaan veel dieper en hebben een grotere impact. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat mijn Mind de gemene deler was die mij stevig in de weg zat.

We zijn gewend om allerlei labeltjes aan onszelf te hangen, onze mind identificeert zich met van alles en nog wat. Dat kan je werk zijn. In mijn geval werkte ik altijd als systeembeheerder, ik zag mijzelf nooit als systeembeheerder, ik deed dat werk omdat het moest, omdat ik nu eenmaal geld moest verdienen, omdat je toch een dak boven je hoofd wil hebben en ook nog wat moet eten. Ik weet uit ervaring dat vele anderen wel hun werk zijn. Ik was dus niet mijn werk, maar ik was wel een hoop andere dingen. Ik deed tot 6 jaar terug aan korfbal, ik was dus een korfballer. En ja lach maar, ik was echt een korfballer, ik kan er inmiddels ook om lachen. Maar vroeger niet. Ik vond het een toffe sport om te doen, voornamelijk ook omdat de club zo enorm gezellig was en ik mij daar volledig thuis voelde. Maar ik wilde er eigenlijk niet mee geassocieerd worden. Dat was een programma. Een eigenlijk omgekeerd mind-ego programma van jezelf als iets labelen in je Mind, in dit geval een korfballer. En weten, vanuit je mind, dat mensen korfbal een mietjessport vinden. Ik werkte meestal in steden waar men zo dacht over korfbal. En ik wilde niet een mietje gevonden worden. Ik wilde stoer zijn. En bij stoer zijn hoorde geen korfbal spelen. Nee stoere mannen voetballen. Dus als men op mijn werk vroeg wat voor sport ik deed, dan antwoordde ik “voetbal”, en noemde dan een van de Wageningse voerbalverenigingen op als men vroeg bij welke club ik speelde. Ze kwamen toch nooit in Wageningen, en konden dus ook niet erachter komen dat ik loog. Mijn mind labelde korfbal aan een mietje zijn, en dat terwijl ik dat zelf helemaal niet zo vond. Ik vond het leuk om te doen namelijk. Ik ging dus liegen met mijn mind om mezelf te beschermen voor wat een ander eventueel over mij zou denken als ik de waarheid zou spreken. Misschien een onbenullig verhaaltje, maar het was voor mij wel één van de eerste mindfucks die ik voor mijzelf oploste. Want op een gegeven moment begon ik me dusdanig aan mijzelf te irriteren, aan al dat gelieg en gedoe (het kost je ook nog eens enorm veel energie namelijk liegen, en onthouden tegen wie en wanneer je wat liegt want je komt anders in de knoop), dat ik besloot voortaan de vraag “Welke sport doe je?” te beantwoorden met de waarheid. Dan vonden ze maar een mietje.

Het is 1 op 1 eigenlijk hetzelfde verhaal wat opgaat bij het jezelf niet schamen en lak hebben aan het feit dat mensen je kunnen uitlachen of belachelijk kunnen maken als je ze gaat vertellen waar je allemaal mee bezig bent als het aankomt op het proces van het wakker worden. Hoeveel mensen zijn er wel niet bang om de waarheid te vertellen tegen vrienden, collega’s of familie? Bang dat ze voor gek worden verklaard? Dat is diezelfde mindfuck. Waarom moet je bang zijn om jezelf te zijn? Wat kan het ons eigenlijk schelen wat een ander van ons denkt?

Maar toch… ook ik ben door dat proces gegaan een aantal jaren terug. Ik leed een dubbelleven. Nu niet meer. En weet je hoeveel mensen mij voor gek verklaren? Een hoop. Maar ook een hoop niet. En ik voel me er heerlijk bij, om gewoon steeds meer mijzelf te kunnen zijn.

Innerlijk werk is een doorlopend proces. Ik ben er bij lange na nog niet. Niemand is er al. Daarom zijn we met z’n allen ook hier nog steeds op Aarde.

Onze minds zijn super geavanceerde computers. Ze kunnen van het ene naar het andere uiterste hoppen qua programmeringen. Ik vond mijzelf nooit bijzonder. Ik dacht altijd (en denken is een bitch wat dat betreft) dat meisjes en later vrouwen niets aan mij hadden. Ik noemde mijzelf liefkozend een ‘low-life’. Toch beweerde ik dat ik mijzelf fantastisch vond. Want eerlijk zijn is voor de Mind ook een lastige opgave.

Ik kwam pas 3 jaar terug eigenlijk daar achter. Ik zei altijd wel dat ik van mijzelf hield, maar deed ik dat ook? Ik had het zelf niet eens door wat ik deed en wat ik dacht over mijzelf. Totdat ik na jaren van geen relatie aan willen gaan (ik had mijzelf namelijk als ongeschikt voor relaties gelabeld) een relatie met Dore kreeg. En dat was het beste wat mij ooit overkomen is en zal overkomen in dit leven. Want toen kwam ik er stapje voor stapje pas achter hoe ik mijzelf een ID-entiteit had aangemeten, en dat ik helemaal niet van mijzelf hield. Ik was een low-life, wat moet een vrouw met een low-life? Ze kan toch veel beters vinden dan ik? Zo dacht ik. Dat was mijn mind-ego die ik zo had geprogrammeerd.

Ik kwam daar achter toen Dore voor het eerst zonder mij, samen met een vriendin, naar een feest toe ging. Ik dacht dat ik niet jaloers was. En ik had ook geen reden om jaloers te zijn. Maar toch, toen ik na een paar uur alleen thuis zat kreeg ik allerlei beelden. Ik zag haar met allerlei wazige dikke zwetende negers intiem dansen, en het werd nog erger dan dat. Ik maakte mijzelf gek. Voor eventjes. Want ik was al op het pad van de innerlijke strijder terecht gekomen in die tijd, en wist opeens: je wordt gek gemaakt door iets of iemand (Matrix, entiteiten, you name it..), en je kan alleen maar zo bespeeld/gek gemaakt worden als je daar een dikke vette ingang voor hebt. Want ‘men’ speelt altijd in op onze zwakke plekken.

Ik ging rustig op de bank zitten en ging bij mijzelf naar binnen, door vragen te stellen aan mijzelf, zo van “waar komt dit vandaan?”

Ik ging terug in de tijd, naar eerdere relaties. Ik herleefde sommige momenten, vooral de momenten dat ik met al mijn goede intenties volledig klein gemaakt werd in zo’n relatie. Ik voelde me nooit goed genoeg. En ik ging mezelf daarna ook bestempelen als ‘niet goed genoeg’. Ik hield dus niet van mijzelf, zag mijzelf als een waardeloze prutser, als het aankwam op relaties en vrouwen.

En toen viel het kwartje. Want er was niets om mij zorgen over te maken, Dore is net zo gek op mij als ik gek op haar ben, we horen gewoon bij elkaar, er was helemaal geen reden om te denken dat ze met een ander iets zou beginnen, en toch kreeg ik die beelden en toch maakte ik mijzelf helemaal gek in mijn kop… Ik kwam erachter dat ik helemaal niet van mijzelf hield. En vanaf dat moment ben ik daaraan gaan werken. Inmiddels ben ik op een punt dat ik van hetgeen ik hierboven vertel eigenlijk geen last meer heb. Ik hou weer van mijzelf. En alleen door van jezelf te houden kan je ook van een ander houden. Voor mij was dit een grote overwinning in mijn innerlijke proces.

Zo ook had ik enorm last van ‘het niet begrepen en gerespecteerd worden’ fenomeen in mijn mind. Ik wilde dat iedereen respect voor mij had, en kon er totaal niet tegen als mensen mij niet begrepen, dat ze mij niet zagen voor wie ik in werkelijkheid ben. Ik heb daar al eens een artikel over geschreven genaamd ‘Kleine Jongen‘. Daarin vertel ik over het oplossen van dat mind-ego programma. Waar het op neer kwam was dat ik altijd zei, en dus mijzelf wijs had gemaakt dat ik een gelukkige jeugd gehad had, dat ik niets te klagen had, “nee hoor ik hoef niets meer te verwerken uit mijn jeugd!” Maar was dat wel zo? Niet dus. Als klein kind voelde ik me al onbegrepen, niet gerespecteerd, ik voelde me soms onzichtbaar en wilde gezien worden en respect afdwingen. Maar door daar naar te streven, werkte het averechts. Ik sloot mijzelf vaak op in mijn eigen fantasiewereldje.

Dus Ik ging bij mijzelf naar binnen en ging terug naar die kleine Micky die op zijn kamertje zichzelf afsloot van de buitenwereld, die boos en verdrietig was, omdat niemand hem begreep. Ik zag mijzelf zitten daar als kind in mijn kamertje. En gaf mijzelf een knuffel en vertelde de kleine Micky dat er vanaf dat moment er wel iemand naar hem zou luisteren. Ikzelf. Ook dit is een doorlopend innerlijk proces, maar het heeft er al wel voor gezorgd dat ik niet meer boos wordt als ik geen respect krijg, of er minderwaardig over mijn persoontje word gedaan.

Dit waren een paar voorbeelden uit mijn eigen innerlijke proces. De rode draad hierin is dat je wel aan jezelf moet willen werken, dat je daar open voor staat, dat je wilt veranderen, dat je open en eerlijk naar jezelf kan kijken en daar de moed en de kracht en het doorzettingsvermogen voor hebt verzameld om die innerlijke strijd aan te gaan. Je zal de triggers, die we allemaal tegenkomen, moeten willen zien voor wat ze zijn: bedoeld om jou een kans te geven om aan jezelf te gaan werken, om bepaalde mind-ego programma’s en patronen te doorbreken. Een kans om jezelf te veranderen, om je mind-ego nog verder te ontpluggen.

Triggers kunnen van alles zijn, in mijn eigen ervaring gaat het voornamelijk om het irriteren aan mijn eigen gedrag en om het boos/kwaad worden.

Sommige mind-ego’s vinden zichzelf zo enorm fantastische, dat de kans om jezelf daaraan te irriteren tot een minimum beperkt wordt. Maar deze mind-ego’s worden des te vaker boos. Op anderen. En dat is dan de trigger.

Ik irriteer me wel vaak aan mijn eigen gedrag. Op die manier ben ik jaren terug gestopt met overmatig veel alcohol drinken. Ik werd er niet echt een fijn persoon van laat maar zeggen..

Een paar weken terug ben ik op dezelfde manier gestopt met koffie drinken. Ik irriteerde mijzelf eraan dat ik slaaf was van koffie. Ik betrapte mij erop dat ik zodra ik wakker werd ik als eerste koffie ging zetten, dat ik na het eten koffie ging zetten, dat als er visite kwam ik koffie ging zetten, dat als ik een artikel wilde schrijven ik eerst koffie ging zetten, want hey zonder koffie kon ik niet wakker worden en mij al helemaal niet concentreren weet je…

Mindfuck alert!!

En ik wist diep van binnen donders goed dat koffie niet al te best is voor je. Lichamelijk niet, maar zeker ook niet mind-technisch gezien. Koffie (coffeïne) is DE belangrijkste substantie die onze minds rechtstreeks in de Mind-Matrix inplugt. Koffie verbind ons dus rechtstreeks met de Matrix. En daardoor irriteerde ik me nog meer aan mijn koffieleut gedrag. Want was ik niet diegene die loopt te schreeuwen “Ontplug je Mind mensen!!”? Ja dat was ik toch echt… ik die slaaf was van cafeïne, diezelfde cafeïne die mijn mind rechtstreeks de Matrix inplugt en er dus voor zorgt dat je zo beïnvloedbaar als de pest wordt. Dus ik stopte met die rotzooi. En de mindfucks zijn niet zo maar weg, want hoe ga ik bijna 3 uur NetNietLive elke week volpraten zonder koffie bijvoorbeeld? Dat kan echt niet…. Dus wel (maar daar had ik nog wel een paar weken voor nodig). En ik moet zeggen: sinds ik met koffie gestopt ben ben ik zelden zo fit geweest in de ochtend, en heb ik zelden zoveel inspiratie uit mijzelf weten te halen, en mijn concentratieproblemen zijn juist minder geworden door te stoppen met koffie. Ik kan het iedereen dus aanraden.

Maar goed, niet iedereen kan zich aan zijn of haar mind-ego en/of gedrag ergeren. Sommige mind-ego’s zijn namelijk echt uit de kluiten gewassen zo groot en overheersend. En toch willen die mensen aan zichzelf werken. Kan dat? Natuurlijk kan dat, triggers krijg je elke dag, als je er maar voor openstaat. Boosheid is een grote trigger die ik al te vaak tegenkom in reacties. Boosheid en projectie. “Ja jij Micky, ja jij!!” Wat ik? Bedoel je ik die het gore lef had om een programma, patroon, ‘kennis’, of denkwijze van jou onderuit te halen? Oh die ik… Ja die ik verteld je bijvoorbeeld dat je niet je mind-ego en al helemaal niet al je opgedane ‘kennis’ bent. En dat wil een mind-ego niet lezen, dan wordt ie boos. Uit angst. Angst dat al die kennis die opgedaan is voor niets opgedaan is, dat die valse mind-ego persoonlijkheid met al die volgers, fans, en status er totaal niet toe doet. Dat verteld die ik tegen zo’n mind-ego, en dan wordt de mind-ego bang, en uit wanhoop gaat deze mind-ego dan uithalen en wordt kwaad. Dat zou je als een dikke vette trigger kunnen zien…

Angst is een slechte raadgever. Angst zit namelijk altijd in je Mind. Vandaar ook dat het volgende deel in deze serie over angst gaat.

Ik hoop dat ik met het schrijven van dit artikel meer helderheid heb verschaft over het onlosmaakbare verband tussen innerlijk werk en het ontpluggen van je Mind.

Micky

10-11-2014