Manisch Matrixsief: Interne zaken

Het was weer een heftige Matrix-week. De kroning van prins pils, het afscheid van tante Bea, de dodenherdenking gevolgd door ‘bevrijdings’dag, en dan ook nog de meest idiote mainstream berichten over de ‘Boston Bombings’. En volgens mij ook nog eens ruzie binnen de PvdA..

Ik heb er bijna niets van meegekregen.

Ik heb de afgelopen week aan mijzelf gewerkt. Ik weet het, een vies woord, aangezien ik bijna niemand op internet daarover zie schrijven. Innerlijk werk, gatverdamme, wat moeten we daar nu mee? Dat is toch geen sensatie, geen afleiding, geen smoes om het lekker buiten mezelf te blijven zoeken? Innerlijk werk, tja daar kunnen we niet over zeiken, daar kunnen we niet over roddelen, en fuck, we kunnen niemand anders de schuld ervan geven, behalve onszelf..

Het is niet voor niets dat ik op IR mijn columns schrijf. Ik sta achter de boodschap en de visie. Ik weet dat de externe wereld vanzelf veranderd, als wij eerst zelf van binnen veranderen. Het zoeken naar die verrekte balans, ook zoiets. Ik ben er dagelijks mee bezig, al weet bijna geen hond daarvan. Mensen lezen mijn columns, en denken dat ik geflipt ben, dat ik de hele dag op internet zit te zoeken naar complottheorieën, gratis internetporno, en foto’s van Pamela Anderson in een rood badpak. En ik ben de eerste om toe te geven dat dat ook nog logisch is ook, zo kom ik over op de mensheid. Al die miljoenen mensen die mijn columns lezen zien alleen maar de Danny die Manisch Matrixsief schrijft. Dat beeld is vertekend. En ik heb de afgelopen week veel tijd besteed om daarover na te denken. Ik heb  mijn columns van een jaar geleden terug gelezen, jezus wat een idioot was ik toen… Ja echt, ik herken mijzelf niet meer terug. Vorig jaar wilde ik de koninklijke familie nog met pek en veren het land uitwerken. Nu ben ik blij voor ze, blij voor het volk wat ze verdienen, en irriteer ik mijzelf er veel minder aan dan dat ik een jaar geleden nog wel deed. Hoe kan dat?

Ik heb eigenlijk geen idee. Ik heb moeite om die verandering in mijzelf om te zetten naar woorden. Ik weet dat ik aan mijzelf werk, ik merk dat aan de manier hoe ik met dingen en vooral mensen omga. Ik zie en voel de rollen die mensen spelen, ik weet dat ze die rol spelen om te ervaren. Diep van binnen zijn het allemaal goede mensen. En dan heb ik het over de mensen die op de wereld wonen. Niet de reptielachtige bloedzuigende heersende elites van deze wereld. Dat zijn namelijk geen mensen. Nee ik heb het over de Peter R de Vriesjes van deze wereld, de Albert Verlindetjes, de oh oh cherso dombo’s die onze media overheersen, dat soort mensen. Mensen waaraan ik me tot voor kort nog enorm kon irriteren, om verschillende redenen. De een vond ik, en vind ik achterbaks. De ander een valse roddelnicht, en de rest domme niet nadenkende egocentrische flapdrollen, die camerageil zijn. Maar ik irriteer me er niet meer aan. Ik kijk er niet naar, of als ik ze ergens zie langskomen dan lach ik erom. Ja want deze hele realiteit is ook best komisch. Het is bij vlagen té hilarisch. Ik lach me wezenloos. Maar… dat had ik nooit kunnen doen zonder aan mijzelf te werken.

Ik ken de Danny van niet lang geleden namelijk nog, ik ben hem niet vergeten. Wat een recalcitrante eigenheimer was ik. Niets was goed. Iedereen was dom, en ik was slim. Ik leed aan het omgekeerde ‘Calimerocomplex’. De wereld was klein en dom, en ik was groot en slim. En dat was niet eerlijk… De Matrix dacht ik te doorzien. Ik stond alleen aan de top van de piramide van bewustzijnsverhoging. Ja, ik dacht vaak genoeg er te zijn. Net zoals Dore in haar laatste artikel schrijft. Ik ken het. Sterker nog, ik heb meer keren dan ik kan tellen gedacht dat ik er was. Misschien is dat wel een heel groot kenmerk van Manisch Matrixsieve mensen, een grote valkuil zogezegd, dat denken dat je alles weet en alles ervaren hebt. Wij lijden aan een manische overkill aan informatie tot ons nemen. En wij zien dan, zo denken wij, nog steeds door de bomen het bos. En naar door blijven kankeren op het systeem, op het koningshuis, op de Matrix, op de nog slapende massa, op de kerk, eigenlijk op iedereen, behalve op onszelf, daar kankeren we niet zoveel op, want hey wij zijn groot en slim en de massa is klein en dom, ja toch?

Nee toch. Door zo te redeneren stel je jezelf boven die massa. Diezelfde massa die je zo graag zegt te willen wakker schudden. Op die manier zie je niet dat de koninklijke familie ook een rol speelt, in dienst van ons. Lekker toch als mensen het leuk vinden om net als Noord-Koreanen massaal te gaan zwaaien naar hun grote leider? Waarschijnlijk hebben zij die ervaring nog nodig. Ik niet meer. Daarom doorzie ik het waarschijnlijk ook. Net als de Matrix, de kerk, en al die andere ongein waaraan ik mij af en toe nog steeds irriteer. De Aarde draait namelijk niet alleen om Danny om haar as. Ze doet dat voor al die 7 miljard mensen die op haar lichaam verblijven. Ik weet dat inmiddels donders goed. En ik weet dat alles toch gebeurd zoals het dient te gebeuren. Ja, we leven steeds meer en meer in een politiestaat. Ja, we worden steeds meer onderdrukt, gecontroleerd, en gemanipuleerd. En ja, het gaat er binnen niet al te lange tijd op lijken dat er geen uitweg meer is. Dat is wat ze op IR het synthetische duister noemen. Dat gaat steeds meer en meer terrein winnen. Met een reden. Er worden met de minuut meer mensen wakker, door al die draconische wetgeving en onderdrukking. En ja, ik weet dat het synthetische licht het synthetische duister komt aflossen binnen niet al te lange tijd. Allemaal voor onze groei. Ik kan niet wachten. Ook ik kots op die hele new age kerk met zijn waanideeën en dogma. Maar ik weet ook dat zij niet lang deze planeet komen lastigvallen. Het zijn en blijven 4d filosofieën. Totale mismatch met hetgeen de Aarde gaat worden. Dus die licht en liefde mafketels zullen tijdelijk de overhand hebben op onze planeet. En ik zie meer voordelen voor mijzelf, liever de licht en liefde kerk aan de macht, dan de huidige machthebbers. Weg schulden. Weg onnodige belastingen, welkom gratis vrije en geen vervuilende energie, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Die licht en liefde prakkers zijn helemaal zo slecht nog niet. Als je de voordelen er maar van inziet. We kunnen ons wel blijven afzetten tegen alles en iedereen, maar dat heeft geen nut. Ja, godsamme Danny, heb je teveel ritalin op of zo? Waar is onze wekelijkse dosis externe informatie?

Ik moest dit van mijzelf delen. Ik begrijp dat mijn informatie verkeerd kan vallen. Mensen zijn veel te serieus als het gaat om al die dingen die in de externe wereld gebeuren. Mensen snappen soms niet waarom ik er satire van probeer te maken. Ik moet echt lachen om hetgeen de MSM ons probeert wijs te maken. Ik ben niet bang, voor niets of niemand. Maar dat gezegd hebbende besef ik mij maar al te goed dat mensen alleen die ene kant van mij zien. Ik sta bekend om mijn wekelijkse stroom aan wartaal, complottheorieën, onnodig veel vunzigheid en een hoop informatie. Dat is mijn uitlaatklep, zo zie ik het een beetje. En ik vind het leuk om te doen, heel erg leuk. Maar mijn wekelijkse column is niet de totale persoon Danny. Gelukkig niet zeg. Ook ik ga normaal onder de douche, ook ik plas onder diezelfde douche, en doe ook nog een heleboel andere dingen buiten het schrijven van een column, en natuurlijk Manisch Matrixsief zijn. Ik ga hier niet de bijgoochem uithangen, ik heb die periode wel gehad waarin ik mijzelf boven anderen plaatste, iedereen moet lekker doen wat die zelf wil, dat doe ik ook. Wat ik wil zeggen, is dat zonder aan jezelf te werken, je ook niet buiten de Matrix terecht komt. Jezelf irriteren aan mensen, zaken, families, complotten, en noem het maar op, licht aan jezelf. Iets in jou is nog gebroken, anders hoef je jezelf niet te irriteren aan die zaken. Als je iemand op TV een sukkel vind, dan ben je zelf ook een sukkel. Een betere sukkel begint bij jezelf, zoiets. Deze sukkel hier vond de meerderheid van de mensheid ook sukkelig. En dat vind deze sukkel nog steeds, deze sukkel zit namelijk hier in deze realiteit, opgescheept met al die sukkels om zich heen, hehe nee geintje, deze sukkel leert en ervaart in deze realiteit, en irriteren of jezelf opwinden hoort daarbij. Daar zijn we mensen voor. Ik heb mijzelf ook vaak een sukkel gevoelt, als ik weer eens dacht er te zijn, als ik weer eens dacht dat andere sukkels meer sukkel waren dan ik. Innerlijk werk doet vaak pijn, het is niet makkelijk bij tijd en wijlen, maar zonder jezelf te analyseren en jezelf verbeteren, zal je een makkelijke prooi zijn voor het synthetische licht. Die new age gasten zoeken alles extern, of tja intern eigenlijk ook wel, maar dan de chakra’s en heilige geest synthetische shit wat ze met zichzelf associëren. New agers zien geen uitweg uit deze verrotte wereld, zo zien zij de Matrix namelijk, en ze zijn bang, en daardoor ook bang om met zichzelf aan de slag te gaan. Resultaat: blissed out aan de kosmische drugs, en niet in de gaten hebben wat voor onzin je geloofd en naar leeft. Als je naar binnen gaat, dan weet je dat alles met een reden gebeurd, een cliché, maar wel waar. Je hart verteld je dat je niet bang hoeft te zijn, dat je geen slachtofferrol meer hoeft te spelen, en dat je geen begin en geen geen einde hebt. Waarom dan bang worden voor hetgeen die stoute elites doen? Waarom die slachtofferrol? Waarom je geluk zoeken in licht en liefde flauwekul dat alles vanzelf wel goed komt, als je jezelf maar houdt aan allerlei achterlijke regels en rituelen? New age is een uitvlucht voor mensen die (nog) te bang zijn om aan zichzelf te werken.

Je kan jezelf ook bezighouden met bang zijn voor oorlogen. Dan kan je deze week je lol op!  Niet dat de meesten het gelezen hebben, laat staan gehoord hebben, maar de oorlog in het Midden-Oosten is begonnen. Israël bombardeert er lustig op los. Eerst vrijdag een transport wat zogenaamd raketten aan Hezbollah leverde, en toen zondag gewoon ouderwets Damascus onder vuur nemen. Niets aan de hand verder, het gebruikelijke, Israël dat buurlanden bombardeert, en honderden burgerslachtoffers maakt. Eerst had Assad chemische wapens, toen de rebellen, toen kwam grote Smurf met een zenuwgas op de proppen, gevolgd door kabouter plop die aan de VN veiligheidsraad vertelde dat hij zelf met eigen ogen gezien had dat er chemische wapens gebruikt werden. Ik weet het niet hoe ze het bedacht hebben dat zionistische tuig, maar ze zullen wel genoeg bewijs hebben om deze oorlog te starten. Ze hebben het al gedaan namelijk. Syrië spreekt over vergeldingen, en Israël sloot daarop haar luchtruim voor passagiersvliegtuigen. Iran zou het ook afgekeurd hebben, maar dat is altijd zo volgens de westerse berichtgeving, we moeten Iran als de bogeyman zien zodat Israël, de VS, en de NAVO eindelijk kunnen doen wat hun buitenaardse meesters hen opdragen: Het uitspelen van de ‘heilige’ boeken van de 3 abrahamistische religiën. Het jodendom, het christendom, en de islam. Perzie speelt de hoofdrol, en dat heet tegenwoordig Iran. Iran is inmiddels al omsingeld. Irak, Georgië, Pakistan, Afghanistan, en dan vergeet ik de rest van de landen die aan Iran grenzen en die al onder Amerikaans/zionistisch gezag staan. Syrië is het laatste buurland van Iran wat nog niet onder controle staat van het westen, daarna is het de beurt aan Iran. En dan hupsakee daar is het synthetische licht om redding te brengen. Want Iran aanvallen staat gelijk aan de derde wereldoorlog. Tel uit je winst. Het synthetische licht zal het niet toestaan dat er te veel religieuze mensen worden gebombardeerd, dat is namelijk hun oogst. En je gaat niet je eigen oogst naar de klote helpen. Een oogst waar je duizenden jaren naar toegewerkt hebt..

Als je het mij vraagt komt er enkel een dreiging van een derde wereldoorlog, waarschijnlijk laten ze deze beginnen, en gaat het er uit zien dat alles naar de pleuris gaat. Maar dan, hocus pocus Pilatus pas, daar zijn onze licht en liefde vriendjes, en zij zullen ervoor zorgen dat wij zielige mensjes gered worden, en dat onze planeet, die ziek is volgens hun, genezen wordt. De massa zal ze als reddende engelen zien, letterlijk. Maar er zal een klein gallisch dorpje zijn, een kleine groep mensen, die wel aan zichzelf al gewerkt hebben, en weten en voelen dat die licht en liefde crap niet voor onze planeet bestemd is als einddoel. Deze kleine groep mensen heeft nu al bijna de balans gevonden door naar binnen te gaan, niet alleen naar binnen, ook naar buiten, want dat is ook een balans, en kunnen daardoor andere mensen helpen met herinneren.

De balans vinden, ik lijk wel een weightwatcher. Zo’n vet wijf wat de probeert de balans te vinden tussen Oprah kijken met een bak donuts naast je, en je daar zo schuldig over voelen dat je een balansdag neemt. Lekker water en droge crackers, en dan de dag erop weer shoarma bestellen. Zoiets, maar dan anders. Ik probeer de balans te vinden tussen het uiterlijke plaatje, hoe alles in elkaar steekt, wat er aan de gang is in de wereld, en het innerlijke plaatje. Die balans vinden is voor mij persoonlijk erg belangrijk. Anders ga ik er aan onder door, Manisch Matrixsief zijn is leuk, maar om het leuk te houden, is het voor mij van belang om die balans te blijven zoeken. Vandaag dus geen geleuter over het koningshuis, geen gezwam over het feit dat we eigenlijk slavernij vieren in plaats van vrijheid op 5 mei, geen dis op Samson en Gertje vandaag, het interesseerde me even niet de afgelopen week.

Danny

6-5-2013