De Innerlijke Strijder

9 jaar geleden, ik was toen 26, begon voor mij het ‘wakker-worden’ proces. Een proces ja, want dat is het. Een oneindig proces als het ware. Want wanneer zijn we echt ‘wakker’? Ken ik iemand die echt al helemaal wakker is? Nee, die ken ik niet. Ken ik iemand die alle kennis al heeft die er te vergaren is? Nee, die ken ik niet, en die bestaat ook niet. Ken ik mensen die al helemaal zichzelf zijn, waar geen greintje ego of programma meer draait? Nee, die ken ik ook niet. Want iedereen is bezig met haar of zijn eigen wakker-worden proces. En we zijn allemaal aan het werken naar ons eigen unieke einddoel.

Voor mij staat vast, uit een innerlijk weten, dat een gezamenlijk einddoel voor ons allemaal het je eigen leider worden is. Het integreren van je Aardse persoonlijkheid met al je andere aspecten, uit alle dimensies van dit Universum. De laatste arena waarin we dit einddoel dienen te bereiken is de innerlijke arena. Aarden hier op Aarde. Al onze aspecten naar hier halen, en deze integreren in onze huidige Aardse incarnatie. Zo worden we weer helemaal onszelf. Dit geldt voor iedereen zo’n beetje. Al is niet iedereen klaar om dat einddoel te bereiken in deze incarnatie. Ooit komt dat moment, of het nou in dit leven is, of in een volgend leven, dat is het einddoel.

Daarom schrijf ik op IR vanuit een visie dat we alles in onszelf kunnen en eigenlijk gewoon moeten vinden. Al het externe dient ons, maar is niet het einddoel. We hebben echt zelf alles al in ons zitten wat we nodig hebben. Maar om daar bij te komen, tja, dat is vaak een lang en vooral ook pijnlijk proces. Het is het tegenovergestelde van de new age visie, waarin je geen reet hoeft te doen en alles vanzelf ‘goed’ komt, zogenaamd.. Ik verkoop geen zoete koekjes en praatjes. We zullen namelijk onze grootste angst onder ogen dienen te zien, willen we als het ware afstuderen hier op Aarde. Die grootste angst is voor iedereen, niemand uitgesloten, jezelf. Bang voor jezelf zijn, bang om jezelf te zijn, bang voor wat anderen van je denken, bang om je authentieke zelf in deze Matrix te schijnen. Bang voor jij…

Ik weet dit uit eigen ervaring, dit is niet geleerd van een guru of uit een boekje of van een strak in elkaar gezet filmpje… Nee het is eigen ervaring, en dat is voor mij het belangrijkste van alles, daar draait het uiteindelijk om. Andermans informatie of verhalen kunnen je op weg helpen, je bepaalde puzzelstukjes geven, maar gaat uiteindelijk niet voor jou op. Iedereen is namelijk uniek.

Ik begon eigenlijk met het ‘wakker worden’ vanuit een innerlijke chaos. Ik had echt een puinhoop gemaakt van mijn leven. Het was altijd lang leve de lol, en eigenlijk niets anders dan dat. Problemen, gevoelens, emoties? Die stopte ik weg. En ging verder met feest vieren in de gevangenis. Ik bleef daar koppig in volharden, wat kon en moest ik anders? Ik paste niet in de Matrix. Ik voldeed niet aan het huisje-boompje-beestje profiel. Ik walgde daar zelfs van. Carrièe maken? Wat is dat? Dat boeide me al helemaal geen reet. Als ik maar aan het eind van de maand geld over gemaakt kreeg dan vond ik het allemaal allang best. Op een gegeven moment kon ik door allerlei zaken bij elkaar gewoon niet meer feest vieren. Geen geld. Geen gezondheid meer. Geen vrienden meer die net als mij een boerenlul gebleven waren, allemaal gingen ze voor de bijl. Ik bleef over. Ik kwam alleen te wonen, en had het zo erg voor mijzelf verkloot allemaal dat ik niets anders kon doen dan naar binnen te gaan bij mijzelf. En wat ik daar tegenkwam, tja, dat was niet prettig. Wat ik van mijzelf zag, daar schrok ik van. Ik kotste op mijzelf. Ik vond mijzelf een egoïtische randdebiel. Dat is de korte samenvatting. Ik besloot dat ik het anders ging aanpakken. Ik begon te werken aan mijzelf. Alles waar ik van walgde dat veranderde ik bij mijzelf. Dat waren de eerste baby stapjes op het pad van het wakker worden proces. Al dacht ik toen dat ik al klaar was. En dat heb ik nog tig keer vaker gedacht. Nu weet ik dat ik er nog lang niet ben, als ik er ooit al kom waar ik wil zijn.

Doordat ik zo’n beetje al mijn slechte gewoontes en hobby’s schrapte op dat moment, had ik opeens tijd over. Ik pakte het stapeltje dvd’s wat mijn collega Marcel mij in de loop van de tijd gegeven had erbij. Allerlei onderwerpen die ik nog niet kende. 9/11 was de eerste, gevolgd door veel Alex Jones geschreeuw. Het was het begin. Ik kijk er vol trots op terug. Want alles waren en zijn stepping stones. Dat ik ooit Alex Jones zijn woord voor waar aannam, dat zie ik niet als ‘fout’ of ‘goed’. Ik zie het als de stepping stone die het voor mij was. Ik heb er veel van geleerd. En heb er ook veel van geleerd hoe het niet moet. Want het was en is veelal WEES BANG, WEES BOOS, GEBRUIK GEWELD, KOOP MIJN ZADEN EN MIJN WATERFILTERS!!! Sorry, maar Alex Jones praat zo met hoofdletters, en dat is met een reden zo. Maar toch heb ik veel van deze blaaskaak geleerd. Maar toch, op een gegeven moment resoneerde het totaal niet meer die informatie. En dat kwam omdat ik, zo weet ik nu, ook van binnen bleef veranderen. Ik wist diep van binnen ook op dat moment, dat we hier niet op Aarde zijn om afgemaakt te worden, zoals Alex doorgaans schreeuwt.

Deze paar zinnen zijn enorm belangrijk. Niet alleen voor mij, maar voor een ieder die op dit moment mensen als Alex hun woord als de waarheid ziet. Deze mensen, en dat zijn er enorm veel, hebben nog niet het lef gehad om dieper in zichzelf te graven. Dat klinkt spiritueel arrogant, maar dat is het niet. Het is eigen ervaring. Want niemand zijn diepere zelf, of hoe je het ook wilt noemen, laten we het voor het gemak hart noemen. Niemand zijn of haar hart zegt of bevestigt dat we hier zijn om als slachtvee naar de slachtbank geleid te worden. Dat is je mind die dat zegt. Dat zijn je lagere chakra’s die je bang maken en houden.

Het innerlijke pad gaat langs vele programma’s en ‘valkuilen’. Want we hebben met het beste van het beste te maken als het aankomt op het ons proberen af te houden van het worden van ons einddoel. In mijn geval ging dat van de Alex Jones bang en boos-maak verhaaltjes naar de wat meer positievere lading van de lichtwerkers. Lichtwerkers heb je in alle soorten en gradaties. Ik kan wel zeggen dat een ieder die zich zo noemt in een programma zit. Punt. Want het gaat niet om ‘licht’ te worden. Het gaat om de balans tussen ‘licht’ en ‘duister’. In mijn geval kreeg ik te horen, of maakte ik mijzelf wijs, dat ik een missie had hier op Aarde. Een missie, met nog tig andere lichtwerkers, om de mensheid wel even te komen redden uit het stinkende moeras waar ze in zitten. Ik, wij, kwamen van een andere ster of dimensie, en wij, ik in dit geval was hier onderdeel van een speciale missie om de mensheid en moeder Aarde  te redden. Dat deden we door positief te zijn en het duister te negeren. Ik had en heb niets met al die new age rituelen, maar ik was er wel eentje van de stempel “geef geen aandacht aan het duister want dat versterkt ze alleen maar”. Dus altijd het positieve brengen. Het duister verdwijnt als sneeuw voor de zon, zoiets.

Maar ook dat voelde na een dik jaar niet goed meer. Er mistte wat. Ik deed natuurlijk nog steeds aan mijzelf werken. Al was en is dat niet echt helemaal mijn dingetje.. Toch was en is het een wisselwerking voor mij. Mijn buitenwereld, of mijn beeld van de buitenwereld, is uiteindelijk een projectie van mijn binnenwereld. Ik praatte toen al met mijzelf. Al had ik nog nooit een spreker of schrijver gehoord die mij had verteld dat zo te doen. Ik praatte namelijk met mijzelf via mijn hart, niet via mijn hoofd of anderzijds. Ik snapte er niets meer van op een gegeven moment. Het was niet het duister wat de overhand had, ook niet het licht, beide kanten voelden voor mij niet ‘juist’. Ik was al zolang ik het kan herinneren allergisch voor channelings. Ik dacht altijd als ik zo’n buitenaardse guru las “wie de fuck ben jij om mij te vertellen wat ik moet doen en moet geloven? Als je het zo goed weet waarom ben je dan niet net als ik geïcarneerd hier op Aarde?!?” Hetzelfde had ik met de bangmaak of boosmaak verhaaltjes die de overhand hebben op internet. Ik wist dat ik hier ‘iets’ kwam doen, en dat ‘iets’ was en is enorm groot.

Op die manier, door het vragen stellen aan mijzelf, via mijn hart, kreeg ik op een gegeven moment ook antwoorden, of aanwijzingen waren het meer. Ik kwam bij informatie uit op het internet wat mij deed juichen en huilen tegelijk. Ik kwam het werk van George Kavassilas tegen. En wat hij vertelde resoneerde voor het grootste gedeelte met mij, en het verklaarde al mijn vraagtekens, al mijn gevoelens werden bevestigd, en veel meer dan dat.

Maar toch was het informatie voor het grootste gedeelte, een klein deel had ik ook zelf uit eigen ervaring al ervaren. De rest was kennis. Kennis die ik al had geleefd in vorige levens, dat is de kennis wat we ons innerlijk weten noemen, en kennis die ik nog niet ervaren had, maar wat wel resoneerde. George vertelde namelijk dat alles wat we nodig hebben al in ons aanwezig is. Dat we alles in dit universum al geweest zijn en ervaren hebben. En hij vertelde dat de laatste arena waar strijd gevoerd wordt, de innerlijke arena is. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hij vertelde over onze schaduwkant. Dat we die dienen te omarmen in plaats van te negeren. Dat alles wat we zijn, dat dat ook echt alles is. Zowel onze duistere aspecten, als onze lichte aspecten. Echt Alles.

En niet onbelangrijk, George vertelde dat we voor alles in dit leven zelf gekozen hebben om te ervaren, niets gebeurd voor niets. En de ’tegenstanders’, die tegenpartij die ons het leven haast onmogelijk maakt, die hadden wij ook ingehuurd vanuit een dieper niveau.

Leuk en aardig allemaal. Maar niet 1 2 3 te bevatten. Je schaduwkant omarmen, ha, tja die had ik vaak genoeg gezien bij mijzelf, die stopte ik weg. Daaag schaduwkant! Smelt maar als sneeuw voor de zon weg, ik ben geen ‘slecht’ iemand, ik ben een ‘goed’ iemand!!

Maar wat is goed, en wat is slecht? Bestaat dat wel?

Ik weet dat er uiteindelijk geen ‘goed’ is, en dat er uiteindelijk geen ‘slecht’ is. Het draait allemaal om het ervaren van deze polariteiten en alles wat daar tussen in zit. Dat ik nu weet in dit leven dat het niet echt leuk en ‘goed’ is om een bank te overvallen, ik noem maar wat, dat weet ik omdat ik in vorige levens dat soort dingen gedaan heb. Dat ik weet dat er een enorme maffia organisatie achter de schermen hier de boel op Aarde controleert, dat weet ik omdat ik ‘ze’ dat waarschijnlijk zelf geleerd heb in een van mijn vorige levens. Ik was er namelijk beter in dan zij. Ik doorzie ze namelijk. Dat kan ik alleen omdat ik dat zelf al eens gedaan en ervaren heb. Daarom doorzien zovelen het (nog) niet. Je zal het eerst moeten ervaren, eerst als ratten in de val zitten, om te weten dat je besodemieterd wordt. Ik ben puur evil geweest in vorige levens. Ik ben ook puur evil geweest in dit leven, op momenten. Ik schaam mij daar niet meer voor. Het is allemaal onderdeel van hetgeen waar we met z’n allen voor gekozen hebben. We hebben het samen gecreërd. Het is co-creatie.

Ik ben ook puur goed, puur licht en liefde geweest in vorige levens. Net zo goed als dat ik puur duister ben geweest. Been there, done that..

Ik veroordeel dan ook het meeste niet wat er gebeurd op deze wereld. Iedereen is aan het rollen spelen voor elkaar.

Het is een pijnlijk proces het wakker worden proces. Het is in eerste instantie echt niet leuk om van je zelf te weten dat je ook shit hebt uitgehaald die je nu in dit leven afkeurt.

Al die programma’s die draaien in onze mind en via onze chakra’s, het doet pijn om die los te laten, nadat het ook pijn heeft gedaan om ze te herkennen bij onszelf. En ieder van ons heeft programma’s draaien, ik ook. We ontmaskeren ze 1 voor 1, en laten ze daarna los, waarna er weer nieuwe voor in de plaats terugkomen. En zo gaat het maar door en door, je zou er zowat moedeloos van worden. En dat wordt ik er vaak ook van..

Elke keer als ik iets heb losgelaten, ervaren of verwerkt heb, komt er weer iets anders naar boven, het lijkt een oneindige put van innerlijke processen. En dat kost veel moed en veel pijn, en zeker heel veel kracht en vooral moed.

Velen heb ik zien afhaken. Velen, waaronder ik zelf, heb ik zien vallen, zien vechten, zien loslaten, en weer zien opstaan. Om steeds sterker en sterker eruit te komen. Steeds meer jezelf zijn. Steeds meer je eigen authentieke ikje laten schijnen in deze kunstmatige Matrix.

En ja dat vergt heel veel van ons. Onze minds en chakra’s doen hun werk uitstekend. De weg van de innerlijke strijder is alleen weg gelegd voor de allersterksten. Alleen diegenen met genoeg moed en genoeg kracht en liefde blijven doorgaan. De rest valt af. Ik ken mensen die nagenoeg even ver waren op hun pad als ik op dat moment, en die nu weer volledig vast gezogen zitten in de Matrix, en satanische bedrijven napraten. En mij proberen te overtuigen dat ik ook moet stoppen met wat ik doe, “het is toch kansloos Micky, je kan de wereld niet in je eentje redden!! Kom mee met mij, naar de veilige spelonken van de Matrix, we hebben zelfs koekjes voor je!”

Nee, nooit, voor mij is er geen weg terug! Dan maar de moeilijke weg, de weg van de meeste weerstand. Dan maar lelijke ego mailtjes en reacties op hetgeen wat ik zeg en doe. I don’t care.

Al was dat ook iets wat wel anders was in het verleden. Ik meen het namelijk als ik zeg dat alles, alles in onszelf te vinden is, en ook op te lossen is. Ik kon slecht tegen commentaar. Kritiek vond ik maar niets. Ik kon boos worden op mensen die mij mailden of tegen mij zeiden dat ik het anders moest doen. Dat ik niet goed wijs was, dat ik slecht Nederlands schrijf, dat ik slecht onderzoek doe, enzovoorts. Ik dacht dan van “wat de fuck moet jij nou? Doe het dan lekker zelf?!? Maak zelf een website als je het zo goed weet, maak zelf elke week 2 uur radio als je het zo goed weet te vertellen!” Maar dat alles zat ook in mijzelf. Het lag aan mij dat ik mij zo opwond. Ik doe gewoon wat ik doe, wat voor mij goed voelt, dat doe ik, dat kan vandaag het én zijn, de volgende dag het ander, en dan weer een dag later iets compleet anders. En als iemand zich daar aan stoort? Dan ligt dat aan diegene zelf. Waarom zou ik mij druk maken over wat een ander van mij vindt? Als ik mijzelf maar goed voel bij hetgeen ik doe, dan is het voor mij prima.

Boos worden is zo’n lage energie. Natuurlijk zal ik nog vaak boos worden, als een Chinees op een vouwfiets mij omver rijdt bijvoorbeeld. Maar dan nog, en dat is een diep innerlijk proces, dan nog is het zo dat ik zelf gekozen heb op een dieper niveau om aangereden te worden door die Chinees op die vouwfiets. Dat maakt nog niet dat ik op het moment zelf niet boos ben, ik ben en blijf een mens.

Boos worden op de Krachten van Beperking, ik heb het vaak genoeg gedaan. En nog steeds kan ik af en toe boos worden, als ik voor de zoveelste keer een stroomstoot door mijn hele lichaam krijg gericht op mijn hart… nee ik sta daar zeker niet bij te juichen als dat soort zaken gebeuren. Maar het maakt me allang niet meer zo boos als vroeger toen die eerste pogingen tot doodslag begonnen, nu bedank ik ze als het gebeurd, het maakt mij sterker. Want “What doesn’t kill you makes you stronger”, en zo is het maar net.

Ik was ook boos op bijvoorbeeld de Galactische Federatie van het valse licht. Boos op de Annunaki. Boos op de reptillians. Wie de fuck zijn zij om ons hier zo in de maling te nemen op Aarde? Hetzelfde geldt voor de elites. Hufterige klootzakjes vond ik het. En dat was een slachtofferrol van mij. Een misplaatste slachtofferrol ook nog eens. Want lekker hypocriet van mij. Ik deed in vorige levens hetzelfde, ik was én van hen. En, niet onbelangrijk, ik was het die instemde met hetgeen zij uitvoeren. Het was en is allemaal voor mijn ontwikkeling. Dus waarom ben ik dan boos op ze?

Dat was dus weer een innerlijk proces. Ik schrijf het allemaal maar op, want mijn hele wakker worden proces bestaat uit én lange grote innerlijke strijd. Dat is iets wat velen misschien niet weten, die deze site pas kort kennen en lezen. Ik ben niet zo van het in herhaling vallen. Maar dit is iets wat eigenlijk niet vaak genoeg gezegd en geschreven kan worden. Het gaat uiteindelijk altijd om onze innerlijke strijd. We zijn innerlijke strijders, die te maken hebben met een externe wereld. En zo lang wij innerlijk niet veranderen, niet aan onszelf durven te werken, dan zal onze uiterlijke wereld ook niet veranderen. Dan lijkt het alsof er nooit iets veranderd. Dan lijkt het uitzichtloos. Dan snap ik dat mensen afhaken. Het gaat namelijk niet om een snelle ‘fix’. Niet even een shotje heroïe, en klaar is kees. Nee, het is een lang en pijnlijk proces. Dat lange is mijn eigen ervaring. In deze tijden waarin we leven gaat alles veel en veel sneller. In mijn geval was het ook lang, omdat ik zo enorm koppig en eigenwijs ben. Dus het kan zeker ook een korter proces zijn, maar het zal altijd, zonder uitzondering, een pijnlijk proces zijn.

Mensen zijn misschien van mij gewend dat ik voornamelijk schrijf en praat over het uiterlijke plaatje. Dat klopt. Maar dat zijn momentopnames. Ik merkte aan een aantal, best veel eigenlijk, reacties dat veel mensen bang worden van hetgeen ik schrijf en zeg. Oeiiii die satanisten….oeiiii die jezuïten….oeiiii die demonen….oeiiii die zionistjes…. wat ik wil zeggen is het volgende: ik schrijf niet om bang te maken, ik schrijf om bewust te maken. Ja, de wereld is een redelijk helhol als je het zo bekijkt. Nee, dat is niet hetgeen de Aarde straks nog zal zijn. Door aan onszelf te werken overstijgen we die angsten. Dan zien we het voor wat het is. Een groot circus. Een circus met enorm duistere, en enorm lichte kanten, een circus wat speciaal voor ons kunstjes doet. Meer is het eigenlijk niet. En ja, als je midden in dat drama zit, dan is het circus vaak een vreselijke nachtmerrie. Maar het circus is ook door jou zo bedacht en gecreërd. Vergeet dat nooit.

Een innerlijke strijder kan ook tijdreizen. Het is iets wat ik pas een week geleden echt gedaan heb. Ik ben koppig, en ik ben eigenwijs, en ik wist dat er een bepaalde woede in mij zat. En ik wist dat dat iets met ‘kleine Micky’ te maken had/heeft, het kleine jongetje wat in mij aanwezig is. Want tijd bestaat niet. En dat kleine jongetje, kleine Micky, zit nu as we speak alleen in zijn kamertje. Boos op de wereld. Boos op alles en iedereen. Hij wordt niet begrepen. Niemand ziet dat hij eigenlijk een royalty is vermomd in een Aards kostuum. Niemand zegt eens “goed zo jochie, ik ben trots op je”. In plaats daarvan sluit kleine Micky zich af van de buitenwereld, en gaat in zijn eigen wereldje leven. Hij past zich zoveel mogelijk aan aan deze wereld, stopt zijn gevoelens weg, metselt een dikke muur om zijn hart, hij besluit die gevoelens dan maar lekker voor zichzelf te houden. Hij is een binnenvettertje.

Ik, de iets grotere Micky, vond tot een week terug dat deze kleine Micky niets te klagen had. Hij had toch een goede jeugd gehad, was niets tekort gekomen? Nou, zeik dan ook niet… Dat was tot vorige week. Toen vanuit een diepte in mij verdriet omhoog kwam. Allerlei emoties die ik niet kon plaatsen. Ik hoorde van Dore dat kleine Micky stond te schreeuwen, en dat hij mijn aandacht wilde hebben.. Ik besloot een keer niet eigenwijs te zijn. Ik besloot het niet langer te bagatelliseren. Ik vroeg hem vanuit mijn hart, wat er aan de hand was, dat hij alles kon zeggen, dat ik wilde luisteren en wilde zien.

Een dag nadat ik die intentie had gezet, werd ik vanuit een diepte in mij weer enorm verdrietig en allerlei emoties die ik van vroeger herkende kwamen omhoog. Ik besloot a la ‘The Butterfly Effect’ te gaan tijdreizen. Terug naar dat gevoel. Ik zag kleine Micky zitten, boos en verdrietig op zijn kamertje  zat hij. Hij stopte zijn gevoelens weg, en vluchtte in zijn eigen wereldje. Dat deed mij zo enorm pijn om te zien. Ik zag het als iemand die onzichtbaar in die kamer stond. Het deed mij zo’n pijn dat ik besloot om kleine Micky een dikke knuffel te geven, en te zeggen dat ik trots op hem ben en van hem houdt. Datzelfde deed ik bij nog een aantal situaties die omhoog kwamen borrelen vanuit een ver en minder ver verleden. Ik weet nog niet of het resultaat heeft. Het is een lopend proces, een lopende innerlijke strijd. Misschien dat mensen me schizofreen vinden overkomen nu. Dan is dat maar zo. Voor mij werkt het. Voor mij is er maar én echte waarheidsstrijder. En dat is de Innerlijke Strijder.

22-4-2014

Micky