Ontplug je Mind! Deel 1: Identificeren met mind-ego programma’s

Drie weken geleden schreef ik het artikel “De Mind en ons DNA als softwareprogramma’s”. Hierin beschrijf ik onze mind en ons DNA als softwareprogramma’s die ons afhouden van ons unieke authentieke zelf te worden. Het is een onderwerp waar ik de laatste tijd veel over filosofeer. Ik weet uit de vele reacties die ik krijg en uit mijn eigen ervaringen dat het erg lastig is om uit al die mindprogramma’s te komen. Vaak zag ik ze niet eens, of beter gezegd: ik wilde ze vaak niet zien. Dacht dat het bij ‘mij’ hoorde. Dat ik nu eenmaal zo was, dat datgene bij ‘mij’ hoorde…

Omdat ik van mening ben dat het loslaten van onze mind-ego programma’s van essentieel belang is om weer ons ware zelf te worden, begin ik vandaag met het eerste deel van een serie artikelen die kunnen meehelpen om uit je mind-ego te stappen. Ontplug je Mind!

De allereerste stap om je te ontdoen van draaiende mind-ego programma’s en het voorkomen van nieuwe mind parasieten is het accepteren dat je niet je mind-ego bent. We zijn allemaal unieke authentieke zelven, met een eigen authentiek Universum. We zijn multidimensionale wezens met geen begin en geen einde. We zijn altijd al geweest en zullen altijd blijven bestaan, en hebben op dit moment een incarnatie op moeder Aarde. We hebben daarom geen naampje. We zijn niet ons werk. Ik ben niet Micky van Leeuwen. Dat is de naam die men mij gegeven heeft tijdens deze incarnatie. Hetgeen wij allemaal diep van binnen zijn heeft geen naam, heeft geen status, heeft eigenlijk niets, maar toch ook weer alles. Echt alles.

Alles wat wij denken te zijn, dat zijn we niet. Dat is allemaal tijdelijk. Het is allemaal beperkt houdbaar datgene wat wij denken te zijn, want én ding in het leven is zeker, we gaan allemaal een keer dood. En dan eindigt ook hetgeen wij dachten te zijn. Jezelf identificeren met je mind-ego is dus een tijdelijk iets, met andere woorden: identificatie is een bitch.

Eigenlijk draaien de meeste mind-ego programma’s via identificatie met iets of iemand. De meeste programma’s hebben namelijk gemeen met elkaar dat het niets te maken heeft met je ware zelf, en dus speelt de factor identificatie een grote rol.

Het begint al met het identificeren met je naam. Hoeveel mensen irriteren zich er wel niet aan als iemand hun naam verkeerd zegt of spelt? Ik ben op mijn werk Nick, Michel, Marcel, of erger genoemd, ik gaf er geen moer om. Als ik het per ongeluk of expres wel eens bij iemand anders deed kwam er meestal meteen reactie, “ik heet Pietje, niet Truusje!!” Identificatie met een vals iets, want we zijn niet onze naam. Het zal mij worst wezen hoe je mij noemt.

We identificeren ons ook met onze Matrix status. Met ons werk, met onze relaties, met ons gezin, met onze sport, met van alles en nog wat. Voor de meeste mensen die dit lezen is bovenstaande allemaal inmiddels wel duidelijk. Ik ken inmiddels enorm veel mensen die ook het pad naar bewustwording lopen om het maar even een naampje te geven, en velen weten dat ze niet hun naam of hun werk zijn, dat zijn dan ook de basisprogramma’s. De echt vieze programma’s zitten dieper verstopt. Maar ook veel van die diepere programmeringen werken via het identificeren met iets of iemand wat je niet bent.

Jezelf identificeren met iemand anders zijn of haar visie, dat is een mind programma bijvoorbeeld. Ik ken het uit eigen ervaring. Ik identificeerde me met mijn eigen visie. En dat was nog niet eens zo heel lang geleden, als je in het archief met artikelen hier op IR zoekt dan zal je veel van dat soort werkjes van mijn hand tegenkomen, daar ben ik van overtuigd. Ach man, wat was ik goed, of wat wist ik het allemaal goed te vertellen, ik had zo’n beetje als enige in heel Nederland het hele plaatje door, en iedereen moest eigenlijk hetzelfde denken, joh dat ze het nog niet door hadden dat lag niet aan mij, maar aan hen die zo dom en onwetend waren dat ze het niet precies zoals mij zagen..! Er was een tijd niet zo heel lang geleden dat ik zo’n beetje zo dacht. Het was ook éen van de redenen om vier en half jaar terug IR te beginnen, ik zou bij gebrek aan beter de mensheid dan wel even vertellen hoe te moeten denken en hoe alles te moeten zien.. Ik zei wel dat iedereen vooral alleen naar zichzelf moest luisteren en zijn of haar eigen waarheid te moeten geloven, maar ik meende er eigenlijk geen drol van. Ik snapte niet dat mensen anders dan ik konden concluderen.

Toen IR wat groter begon te worden en er meer en meer mensen geïnteresseerd waren in hetgeen ik allemaal schreef en meemaakte, liet ik me overhalen om anderen ook een stem te geven via mijn site, via mijn gedachtegoed dus. In dat laatste zit de clue. Men mocht voor IR schrijven, maar…. dan wel zo ingekleurd dat het niets tegensprak van hetgeen ik voor stond, het mocht niet mijn gedachtegoed tegenspreken dan alleen werd het geplaatst. Ook liet ik me overhalen een forum te openen. Ook hier hetzelfde verhaal. Men mocht openlijk en vrij discussiëren, natuurlijk mocht dat! Maar… niet Micky’s en dus IR’s gedachtegoed tegenspreken, dan werd je gewaarschuwd en als je dan nog niet luisterde verwijderd van het forum. Ik identificeerde me dus met mijn eigen visie, en deed dat onbewust, want tegelijkertijd wilde ik geen volgers. Ik voel me daar niet lekker bij, het maakt me claustrofobisch als mensen aan mij gaan lopen hangen. Maar toch wilde ik wel dat mensen die voor mijn site schreven mijn visie deelden. Nu weet ik dat dat zo krom als een hoepel gedacht was, het slaat nergens op, ik ben niet IR, ik ben niet Micky van IR, en ik hoef mijn visie niet te verdedigen, en anderen onbewust in mijn keurslijf te proppen. Want ik wil zelf toch ook niet zoals een ander zijn? Maar zoals gezegd had ik het niet echt door wat ik deed. Achteraf is het altijd makkelijk praten..

Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik onbewust dus een soort sekte gecreëerd had. Mensen die mijn visie deelden, zich identificeerden met mijn visie en met IR, en die soms rare dingen begonnen te doen. Zoals andere mensen of websites aanvallen in de naam van IR. “wij van IR!” kwam ik steeds meer tegen… Ik werd er misselijk van. Maar ik had het zelf mede gecreëerd. Mensen waren zich gaan identificeren met IR zo bleek. En het gebeurd nog steeds regelmatig overigens dat ik erachter kom dat iemand dat gedaan heeft of nog steeds doet.

Ik heb bizarre kronkels van mind-ego’s meegemaakt nadat ik claustrofobisch van zo’n mind-ego werd en ze hardhandig de door mijzelf gecreëerde sekte uitgooide. Die mensen kunnen er nu vast ook om lachen, ik deed dat toen tenminste wel. Meerdere keren maakte ik het mee, dus het heeft met het programma identificeren met iets of iemand te maken kan ik met zekerheid stellen. Als ik merkte dat iemand zich aan mij of aan IR vastklampte, zichzelf identificeerde met mijn gedachtegoed, en ik daar genoeg van had en dat dus liet merken, dan verwijderde die persoon niet alleen mij van selfbook. Nee, dan werden ook alle andere personen verwijderd die die persoon via IR ontmoet had. Die mind-ego’s identificeerden zich blijkbaar zo sterk met IR dat ze alles en iedereen die ze met hetzelfde programma identificeerden hardnekkig verwijderd werd uit de ‘vrienden’ lijst. Het is ongeveer te vergelijken met sommige mensen die stoppen met roken en daarna alle andere rokers hufters en smeerpijpen vinden en daar niet meer mee om willen gaan of geassocieerd mee willen worden.

Het jezelf identificeren met je website of gedachtegoed komt binnen de alternatieve media het vaakst voor. Waar de meesten spreken over ‘egoloosheid’, werkt het in de praktijk 180 graden omgedraaid.

Sommigen raken zo verstrikt in hun eigen mind-ego visie programma dat ze een dubbelleven gaan leven. Ik durf te wedden dat mensen als een Micha Kat, Anton Teubenen een Johan Oldenkamp in feite best leuke mensen zijn als ze niet met hun visie of mind-ego verheerlijking bezig zijn. Wat deze mensen overeen hebben met elkaar is het feit dat ze hun mind-ego programma’s serieus zijn gaan nemen. Ik herken het, vanwege hetgeen ik in vorige alinea’s schreef. Hoe meer volgers en hoe meer ja-knikkers je krijgt, hoe meer je mind-ego groeit. De meeste mensen binnen de alternatieve media zijn hun visie en site geworden. Ze hebben een alterego gecreëerd die heel stoer en alwetend (vaak betweterig) overkomt. Maar in werkelijkheid zijn ze niet al die complottheorieën en al die bezoekersaantallen. Ze zijn net als jij en ik mensen. Mensen die zijn gaan geloven dat ze belangrijk werk doen voor ons. Ze zetten zichzelf boven de rest neer. Deed ik ook, en doe ik ook nog regelmatig, maar het is beperkt houdbaar. En daarom moeten zij van hun mind-ego een x aantal ‘artikelen’ schrijven per dag of per week, met BREAKING NIEUWS en met nieuwe complottheorieën komen om volgers te behouden. Daar dit zo te doen breng je 8 van de 10 keer een niet onderbouwd jezelf belachelijk makende complottheorie. En schiet je je doel voorbij. Want deze mensen hebben de juiste intenties, ik weet het, ik veroordeel ze ook niet maar probeer ze te helpen, het is jullie mind-ego wat er voor zorgt dat straks niemand je meer serieus gaat nemen als het er echt op aan komt!!! Dankzij dit soort mind-ego verheerlijking neemt bijna niemand binnen de Matrix de alternatieve media nog serieus, als ze dat al deden.  Er wordt voor kwantiteit in plaats van kwaliteit gegaan, want dat schreeuwt het mind-ego programma. Men identificeert zich met zijn of haar website, en wil het allerbelangrijkst gevonden worden van de hele alternatieve media, en dat werkt dus averechts.

Ik durf te stellen dat alles waarmee je je identificeert een mind-programma is.

Bijna alles wat je boos maakt bijvoorbeeld is een mindfuck. Ik heb er zovelen bij mezelf geïdentificeerd. Ik was bijvoorbeeld vroeger ‘Ajacied’, had een tijd een seizoenskaart in de Arena, en identificeerde mij met Ajax. En dat is een breed begrip. Als iemand wat naars zei over Ajax dan moest ik wel reageren, want hey niet aan ‘mijn’ clubje komen hè.En als ‘we’ verloren dan had ik een klote zondag. En zag ik enorm op tegen de maandag, want ja ik wist dat men mij zou komen opzoeken op het werk, die vuile kakkerlakken, ze zouden wel weer lachen om ‘onze’ nederlaag… Toen ik het pad opsloeg wat ik nu al 9 jaar bewandel was dat Ajacied zijn éen van de eerste programma’s die ik aanpakte. Toen ik op een gegeven moment op een viaduct over de A9 stond en aan de ene kant van het viaduct een leger van ME, bloeddorstige honden en allerlei pantservoertuigen met waterkanonnen zag en dus die kant niet meer op kon, en aan de andere kant van het viaduct een leger hooligans van Club Brugge en ADO met kapot geslagen bierflessen in de hand zag staan en dus wist van nou ja dan ook maar niet die kant op….. was ik klaar met dat programma. Wat de fuck deed ik daar terwijl ik helemaal geen hooligan ben? Ik sta hier tussen allerlei doorgesnoven idioten met capuchons op en ik wil eigenlijk gewoon lekker thuis op de bank liggen… waarom laat ik mijn humeur en leven afhangen van de resultaten van een voetbalclub? Het was een hardnekkig programma voor mij. Ik ben er nu vanaf. Ik ben van Ajacied, iemand die dat programma met hand en tand letterlijk verdedigde en zich goed of slecht voelde afhankelijk van het resultaat, geworden naar iemand die Ajax een warm hart toedraagt en het leuk vind de wedstrijden en de club te volgen. Maar daar verder geen enkele waarde aan hecht. Als ze winnen is het leuk, als ze verliezen mag dat ook. En als iemand wat rots zegt over Ajax, dan lach ik daarom.

Het is misschien een gek voorbeeld, maar wel eentje uit mijn eigen leven.

Uit de vele reacties die ik in de loop van de jaren heb gehad op artikelen op IR herken ik nog veel meer mind programma’s die af en toe opspelen bij mensen.

Een reactie als “Hoi Micky, bedankt voor je website, ik heb er altijd veel aan gehad, resoneerde met alles, maar…….. nu ben je te ver gegaan, wat je nu schreef is ronduit slecht, het slaat nergens op en je moet een keer gaan nadenken met dat zaagsel in je harses!!” komt maar al te vaak voor. Je noemt bijvoorbeeld een provincie of stad, een new age programma, een verkeerde term, een vloek, een spelfout, of wat dan ook waar mensen zich boos over kunnen maken en direct op moeten reageren. Het is meestal pats boem reageren, en daarna bij zinnen komen en excuses aanbieden voor het reageren en dan het programma goedpraten wat draait. Want daar gaat het meestal om, ik raak dan een gevoelige snaar, diegene zijn/haar programma durf ik dan belachelijk te maken of te ontmaskeren. En dat moet het mind-ego fel reageren, verdedigen dus eigenlijk. Het verdedigen van een bepaald mind-ego programma komt voor uit het identificeren met dat programma. Je hebt zoveel van je (valse) zelf geïnvesteerd in dat programma dat de waarheid of het aanvallen van die programmering je letterlijk pijn doet en boos of verdrietig maakt.

Als je dus bij jezelf merkt dat je (te) vaak iets aan het verdedigen bent, het zei een bepaalde visie of levenshouding, het kan van alles zijn, dan kan je er eigenlijk vrijwel altijd van uit gaan dat je te maken hebt met een programmering, die vaak onbewust werkt uiteraard.

Ik ken ook dat weer natuurlijk, vandaar dat ik het kan herkennen. Ik zat me ook veel te vaak te verdedigen, en verdedigen gaat net als bij sport vaak over in de aanval, die dan ook weer onbewust plaatsvind. De mind is een vernuftig besturingssysteem. Voor je het weet moet je telkens weer als je met iemand in gesprek bent of mailt je eigen visie of perspectief er bij halen. Je ziet iemand anders zijn of haar mening of zienswijze onbewust als een aanval op jouw programma, en dat moet je dan vervolgens dus gaan verdedigen. Het sluipt er vaak heel subtiel in zonder dat je er erg in hebt of dat je het bewust doet.

Als je even een uurtje rustig gaat zitten en jezelf en je gedrag eens goed analyseert, dan zal je erachter komen dat je bewust of onbewust een hoop mind programmeringen hebt lopen. Het strekt zich uit van ik ben atheïst tot aan ik ben yazidi, van ik ben een indigo sterrenkind tot aan ik ben satanist, van ik ben koning van Nederland tot aan ik ben bijstandsmoeder en van zo’n beetje alles waar je jezelf mee identificeert tot aan zo’n beetje alles wat je bewust dan wel onbewust denkt te moeten verdedigen.

Micky

19-8-2014