INNERLIJK WERK: Transparantie

Transparantie is echt een thema geworden in mijn leven. Een hele lange tijd dacht ik echt dat mijn gedachtewereld van mij was en van niemand anders. Daar ging ik dan helemaal in op, in mijn eigen wereld, geen benul van wat voor invloed die wereld op de ‘echte’ wereld had. Ik zag dit als twee verschillende werelden. Ik ben geboren op de-dag-van-de-hoogvliegende-dromers. Mijn droomwereld was de wereld waarin ik wegvluchtte voor de realiteit en die droomwereld daar hoefde ik geen verantwoordelijkheid voor te nemen, het was immer niet de realiteit…

Totdat ik geleidelijk bewuster en bewuster werd en tot het besef kwam dat mijn gedachten worden gemonitort door de krachten van beperking, we met dit Project in de spotlights staan van het hele Universum en we voorbij aan drie dimensionale begrippen allemaal transparant zijn voor elkaar. Ergens wist ik het altijd al wel. Ik had als kind al vaak het gevoel dat ik bekeken werd en er overal ‘camera’s’ hingen, maar nu begint het steeds helderder te worden wat transparantie nou echt betekent.

Want ook voor mijn droomwereld draag ik verantwoordelijkheid en hoe meer ik opga in mijn droomwereld hoe verder ik mezelf afsplits van de ‘realiteit’ in het hier en nu. FUCK! Moet ik ineens mijn droomwereld en de realiteit samen laten komen, dat betekent geen uitvluchten meer en geen privacy! Verantwoordelijkheid nemen voor ALLES wat ik denk, voel, waar ik over fantaseer ALLES heeft een dieperliggende reden en ALLES komt uit mij en is dus MIJN verantwoordelijkheid. Alles heeft invloed op alles.

Toen ik het contact met mijn diepere zelf meer en meer herstelde, stapte ik meer en meer in mijn hart en dus uit mijn hoofd. Dit betekende voor mij dus al dat ik mijn droomwereld meer en meer in hier en nu ankerde, maar ik besef me steeds meer dat ik daar echt nog lang niet ben.

De krachten van beperking kicken op geheimen, ze kicken op dingen die wij verborgen willen houden voor anderen. Gedachtes over een ander, waarvan we liever niet hebben dat deze uitkomen, duistere gedachtes waar we ons voor schamen, onuitgesproken ‘zaken’ die we niet over durven te geven aan transparantie. Als we volledig transparant zijn dan zijn er eigenlijk geen ingangen meer om ons te manipuleren. Zodra we ‘zaken’ uitspreken en aan het licht brengen dan verdwijnt de ingang om ons af te splitsen van de werkelijkheid en afstand te zaaien tussen mensen. Als we volledig transparant zijn blaast dat ALLES open.

Ik irriteerde mij aan het feit dat bijna geen enkele schrijver en/of spreker zich ECHT blootgeeft en echt haar/zijn persoonlijke innerlijke processen openlegt. Irritatie is een trigger, waarvan het antwoord in mezelf zit. En zo kwam ik tot de ontdekking dat ook ik het moeilijk vind om me echt open te stellen. Het maakt me kwetsbaar.

In mijn vorige artikel ‘verwerken’ heb ik een voorbeeld uit mijn leven aangehaald om te verduidelijken dat patronen ontstaan uit onverwerkte zaken uit het verleden. Het was een voorbeeld van iets dat ik al voor een groot deel verwerkt heb en een voorbeeld wat niet heel erg veel verhuld over mijn eigen zwaktes en ervaringen. En toch vond ik dat al moeilijk om te plaatsen. Maar toch wil ik de verantwoordelijkheid nemen om me meer en meer open te stellen op drie dimensionaal niveau. Zodat ik de ‘hogere’ wetten hier meer en meer anker. Bepaalde dingen die ik heb meegemaakt en nog steeds meemaak durf ik nog niet open te gooien en het erkennen dat ik dat eng vind is de eerste stap naar het mezelf meer en meer overgeven aan transparantie.

Ik voel wanneer ik dat moeilijk vind en waarom en kijk naar de dieperliggende oorzaken. Soms heb ik wel eens gedachtes over een ander of over mezelf, waar ik me voor schaam of schuldig over voel. Dit zie ik onder ogen, zonder er een punt van te maken. Het is zoals het is. Erkenning! Er zit altijd iets achter, soms is dit dat ik nog steeds de verantwoordelijkheid buiten mezelf neerleg en soms gaat het om schaduwkanten die ik nog niet durf te omarmen en zo zijn er meerdere dieperliggende redenen achter ‘zaken’ die ik – als ik voor de makkelijke weg zou kiezen – het liefst voor mezelf houd zonder stil te staan bij waar het vandaan komt en dus zonder mijn verantwoordelijkheid ervoor te nemen.

Het heeft natuurlijk geen zin om nu te gaan bedenken dat ik vanaf nu alles open ga gooien en volledig transparant ga worden. Nee, zo werkt het niet voor mij. De eerste stap is het erkennen dat ik nog niet transparant ben. Door dat echt te erkennen – dus niet het alleen in te zien, maar het ook echt te voelen en te beseffen – gaat het stromen. Hoe meer ik mijn aandacht erop richt hoe meer dit thema tot leven komt. Dit doe ik door triggers aan te grijpen. Als ik nu zeg dat ik niet transparant ben, dat in zie en weer verder ga, heeft het niet echt een uitwerking. Maar als ik de triggers aangrijp en er op het moment zelf iets mee doe, dan wel.

Als ik mezelf betrap op een gedachte die ik liever niet uit, of iets voel en daarover niet eerlijk durf te zijn, als ik gedachtes heb die ik niet wil hebben en me ertegen verzet, als ik niet eerlijk en open ben op wat voor manier dan ook, bijvoorbeeld als iemand mij een vraag stelt en ik mijn woorden filter en ga zo maar door. Al deze triggers grijp ik aan door op het moment zelf te erkennen dat ik niet transparant ben.

ZONDER het mezelf te verwijten. We leven nou eenmaal nog steeds met één been in de derde dimensie en het gaat ook hier weer om die balans. We zijn dan misschien niet meer onderhevig aan de drie dimensionale wetten, we hebben er nog wel mee te maken en alleen door ze te omarmen en innerlijk in balans te brengen kunnen we eraan voorbij gaan, als je het mij vraagt. Erkenning is de eerste stap en door te erkennen zonder onszelf te verwijten en als het lukt door er ook nog dankbaar voor te zijn, worden de dieperliggende redenen vanzelf zichtbaar en worden we vanzelf meer en meer transparant…

Dore

31-5-2013