INNERLIJK WERK: Verwerken

Verwerken is iets dat constant gebeurd. Alles wat ik vandaag de dag meemaak staat in verbinding met mijn verleden. Ik voel dat dit leven weer in verbinding staat met mijn vorige levens en dat de ervaringen die ik in het nu tegen kom weer bedoeld zijn om onverwerkte zaken uit het (verre of recente) verleden op te lossen. Het gaat in deze ook weer allemaal om die balans.

Ik heb gemerkt dat het geen zin heeft om eindeloos terug te gaan naar mijn jeugd en of kindertijd om daar dingen te gaan oplossen. Ik heb gemerkt dat het ook niet werkt om alles alleen maar in het nu op te lossen. Ik heb geleerd dat het antwoord weer eens zit in het juiste balans hiertussen vinden.

Hoe ik dat bedoel? Nou dat ga ik nu dus vertellen. Ik ga gewoon een simpel voorbeeld geven. Mijn broer was vroeger mijn alles (een vaderfiguur, mijn grote broer en later nog een soort maatje in één). Hij heeft mij (even puur vanuit de slachtofferrol beschreven) en uiteindelijk ook mijn familie in de steek gelaten door voor zijn vrouw te kiezen die de meest smerige spelletjes heeft gespeeld met onze familie. Hij liet het gebeuren, ik ben daar echt jaren kapot van geweest, dat hij bij me weggerukt werd.

Ik was de eerste die haar door had en daarom keerde ze zich tegen mij. Ze speelde het zo goed, dat de hele familie MIJ de schuld gaf en iedereen gewoon serieus dacht dat IK jaloers was op haar! Nou, ik werd GEK! Helemaal GEK! En die spelletjes waren echt ziekelijk en gingen echt heel ver. Ik voelde me machteloos en gefrustreerd, omdat hoe meer grip ik op de situatie wilde krijgen (als jonge puber) hoe meer alles me ontglipte. En het ALLERERGSTE vond ik dat NIEMAND voor mij opkwam.

Nou dit heeft jaren geduurd en tot op de dag van vandaag blijkt dat ik het nog niet verwerkt heb. Ik merk dat aan meerdere dingen. Éen van die dingen is dat ik nog steeds boos en gefrustreerd kan raken als er zich een situatie voordoet waarin iemand mij iets ”aan wil doen” en de mensen van wie ik het meest hou niet voor mij opkomen. Ik reageer dan best fel vanuit het oordeel dat de ander laf is. Want zo zag ik dus ook mijn familie en dan met name mijn broer, als laf. Maar ik had nooit door dat het daarmee in verbinding stond. Ik dacht gewoon dat ik loyaliteit hoog in het vaandel had staan, zonder dat ik zag waar dat vandaan kwam.

Nou als de link me wel ineens duidelijk word kan ik twee dingen doen. Of terug gaan in mijn verleden en steeds de momenten terug halen waarin dit zich allemaal heeft afgespeeld – momenten die ik me amper voor de geest kan halen omdat bijna mijn hele verleden een zwart gat is – of ik kan in het nu op de momenten dat ik getriggert word (als iemand niet voor me opkomt, of als ik weer in de steek word gelaten of gemanipuleerd word door iemand of wat voor trigger dan ook) het gevoel naar boven laten komen, om het in het nu te helen.

Of beide! Ik laat dat wat ik nog met me meedraag in het nu naar boven komen, wetend dat het antwoord in mezelf zit en link het aan het verleden waar het mee in verbinding staat. Wetend dat het in de steek gelaten worden door de (toentertijd) belangrijkste persoon in mijn leven, ook weer in verbinding staat met het thema verlies uit vorige levens. Er zit dus vaak véél meer achter om te verwerken, heb ik gemerkt..

En voor mij gaat het om het balans tussen de trigger op microniveau en het grotere plaatje waar het mee in verbinding staat, waardoor het gewicht verdeeld wordt en alle aspecten die een rol spelen dus niet te zwaar hoeven te wegen..

Wat ik ook heb gemerkt is dat er dus veel meer onverwerkte zaken zijn waar ik me niet eens bewust van was/ben. Ik dacht namelijk echt dat ik het verlies van mijn broer allang had verwerkt, simpelweg omdat ik haar toentertijd echt haatte. En toen ik mijn haat opgelost had naar meer begrip en zelfs dankbaarheid, omdat het me sterker gemaakt heeft, dacht ik dus echt dat ik het helemaal verwerkt had.

Vooral ook omdat ik voor die tijd en vooral ook na die tijd dingen heb meegemaakt die (logisch gezien) veel meer impact op me hadden moeten hebben. Ervaringen die gewoon veel ernstiger en schadelijker lijken. Ik vond dus niet dat ik het recht had om daar nog langer verdriet van te hebben. En ik voelde het ook niet meer omdat het gewoon veilig en diep weggestopt zat. Nergens last van.

Totdat ik op bepaalde momenten (als ik mijn broer tegenkwam ergens) gewoon getriggerd werd en voelde dat er diep diep van binnen nog aardig wat onbegrip en verdriet schuilde. Dan kwamen er wel eens wat tranen naar boven, maar die stopte ik weg en ging gewoon verder want het is goed zo. We hebben niet eens echt raakvlakken om nog met elkaar om te gaan…

Totdat het verwerken van mijn verleden ineens een thema werd. Jarenlang heb ik alles in het nu op willen lossen en nu beginnen de patronen zichtbaar te worden. Hoe ongezond de relatie is tussen mij en mijn familie op sommige vlakken en welke impact mijn jeugd (kindertijd is nog steeds een zwart gat) op me heeft gehad en opeens merkte ik dat er gewoon veel meer zit dan ik besefte en begin steeds meer het balans te vinden tussen dingen in het nu oplossen in combinatie met het te linken aan het verleden, zonder daar helemaal in op te gaan.

Ik voel namelijk ook dat er héél veel zit wat niet eens uit dit leven komt. Verwerken is gewoon één van de thema’s die nu centraal staat en de vloedgolf van pijn, verdriet, boosheid en zelfs wanhoop gaat gewoon zo diep dat ik nooit heb begrepen waar het allemaal vandaan komt. Ik vond dat ik het recht niet had.

En ik voel dus dat veel mensen het gevoel hebben dat ze niet het recht hebben om onverwerkte pijnen te hebben. Want het valt allemaal wel mee toch? Kijk maar naar de kindjes in Afrika die met vel over borst hopen dat ze nog een korreltje rijst kunnen scoren. Die hebben het pas zwaar toch? Wij moeten ons niet zo aanstellen. Maar heb je wel eens nagedacht waarom je zo verdrietig kan worden als je naar de kindjes in afrika kijkt? Als je die arme schatjes aanvoelt? Ook dat is verwerken als je het mij vraagt. De mensen die nu op het punt staan om af te studeren als Universeel Schepper van Licht hebben ALLES ervaren wat dit Universum te bieden heeft. Dus ook armoede en honger. Door te voelen wat ons triggert om ons heen kunnen we ook verwerken. In contact komen met onverwerkte pijnen in onszelf. Als ik naar de kindjes in Afrika kijk en pijn en medelijden voel is dat voor mij een teken dat ik dat stuk ook nog niet heb verwerkt. En hoe meer ik naar boven laat komen wat ik erbij voel, hoe beter ik het kan verdragen om zulke omstandigheden onder ogen te zien zonder deze dappere zielen in de slachtofferrol te plaatsen door ze zielig te vinden.

Wel eens nagedacht waarom sommige mensen zich totaal niet in kunnen leven in bepaalde omstandigheden? Éen van de vele redenen kan zijn dat ze nog niet zo lang meedoen aan deze Universele reis en zelf nog niet iets soortgelijks hebben ervaren. Dat is hoe ik het voel. Want zeg nou eens eerlijk, als jij iets zelf nog nooit hebt ervaren, denk je dan dat je in staat bent om je in te leven? We hebben ALLES meegemaakt dus er is een hoop te verwerken.

Zonder het natuurlijk TE zwaar te maken, want dat is ook weer niet nodig.

Door dus te denken dat wij geen recht hebben op verdriet en pijn omdat andere het veel slechter hebben sluiten we alle deuren om te verwerken. Het kan namelijk net goed zo zijn dat die ene vriendin die jarenlang zwaar is mishandeld en misbruikt, in vorige levens minder heftige ervaringen heeft meegemaakt en nu dus nog wat heftigere ervaringen nodig heeft om in balans te komen en jij juist minder extreme ervaringen meemaakt in dit leven die toch in verbinding staan met evenveel of misschien zelfs wel nog meer pijn, uit vorige levens waar we ons nog niet bewust van zijn. Of zelfs uit dit leven, waar we ons niet bewust van zijn, zoals bijvoorbeeld in onze dromen. Ik voel dat bijna ieder-een wel te maken heeft gehad met ontvoeringen en manipulatie in onze slaaptoestand en meer verdrongen shizzle…

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat dat waar we ons nu bewust van zijn aanknopingspunten zijn om in contact te komen en ons bewust te worden van dat waar we ons nog niet bewust van zijn. Als we hetgeen waar we ons nu bewust van zijn bagatelliseren en niet serieus nemen en niet verwerken, we alle deuren wel eens kunnen sluiten om ons meer en meer te her-inneren/bewust te worden..

Wat ik ook probeer duidelijk te maken is dat er heel veel kan zitten, zonder dat we het beseffen. Het kan zo diep zitten dat we niet eens beseffen dat het er zit en dat wat er zit kan in verbinding staan met nog zoveel meer. Het enige wat we hoeven te doen is dit te erkennen. Te erkennen dat alles met een reden gebeurd en in verbinding staat met het verleden en dat de triggers in het nu verder terug gaan dan we misschien beseffen. Door dit te erkennen en er dankbaar voor te zijn worden de patronen en lessen van-zelf zichtbaar, zoals ik in de inleiding ook heb uitgelegd.

Om even terug te komen op het voorbeeld dat ik in dit stukje heb aangehaald. Ik dacht dus dat loyaliteit erg belangrijk voor me is en daarbij dat ik een hekel heb aan laffe mensen. Ook kan ik nergens bozer om worden dan als de mensen van wie ik hou onrecht aan word gedaan. Ik had (en heb nog steeds) de neiging om voor andere mensen veel verder te gaan dan voor mezelf. Ik heb de neiging om andermans battles te gaan vechten. Het disbalans dat hierin schuilt heb ik niet eerder echt gezien, het leek zo klein en onbelangrijk. Maar NIETS is ”zomaar zo” heb ik gemerkt!

En de kleine ogenschijnlijk onbelangrijke zaken zijn de aanknopingspunten om in contact te komen met meer. Door mijn pubertijd onder ogen te zien en de patronen die daar zijn ontstaan, door elke klein trigger te LINKEN, word alles als een sneeuwbaleffect steeds helderder en komen er zelfs al flitsen terug uit mijn kindertijd.

Hetgeen mij wel echt bewust heeft gemaakt van het feit dat er veel kan zitten zonder dat we er bewust van zijn is wel de situatie met mijn broer. Andere zaken zijn aanwijsbaar heftig en heb ik ook bewust verwerkt, maar dat de situatie met mijn broer me zo aangreep dat snapte ik niet. Waarom niet? Omdat als ik hem nu zou ontmoeten we niets eens bevriend zouden raken. Waar ik allemaal mee bezig ben en hoe ik in het leven sta dat resoneert totaal niet met hem. En? En ik kan me NIETS herinneren van onze band uit mijn kindertijd en uit mijn vroege jeugd vlagen, vage vlagen. Maar blijkbaar ben ik me als kind toch gaan hechten en heb ik onbewust een band die dieper gaat dan dat ik me bewust van ben? Zoiets? En als dat kan, betekent dat dat er onbewust nog veel meer kan zitten (uit vorige levens bijvoorbeeld) om me bewust van te worden. En hoe doe ik dat? Nou door triggers in het dagelijks leven te linken aan mijn verleden, patronen die zichtbaar worden te doorbreken, en dat waar ik me wel bewust van ben te verwerken en aan te grijpen om in contact te komen met meer.

Ik ga soms wel terug in het verleden, als ik bijvoorbeeld getriggert word in het nu kan ik weer een gevoel van vroeger oproepen dat me soort van helemaal terug brengt in de tijd. Maar eigenlijk bestaat tijd niet. Als ik iets in het nu oplos, door een trigger in het nu, hoef ik het alleen maar te linken, zodat het gewicht verdeeld word en ik niet buitenproportioneel opga in de situatie, maar het in perspectief zie, het grotere plaatje zie. Maar in feite los ik het op in het nu, want er is alleen maar nu, ik ga niet terug naar het verleden, maar haal het verleden naar hier, haal patronen (door te linken) naar elkaar toe, zodat ze vermengen en verweven en één worden, om ze zo te doorbreken. Dus het is eigenlijk niet verwerken, maar nuwerken door te verLINKEN.. Nee, verwerken zie ik als her-inneren, ons meer en meer bewust worden of nog mooier; verinnerlijken.

Dore

11-5-2013