INNERLIJK WERK: Ontkenning

Als we erkennen gaat het stromen, als we ontkennen dan stagneert het. Zo simpel werkt het, voor mij in ieder geval wel. Hoe ik het ervaar is ontkenning de grootste sluipmoordernaar ter wereld. Het zit er in. Ik zie het overal en besef me maar al te goed dat dat een projectie is van dat wat er in mij speelt.

Het is namelijk heel makkelijk om me te irriteren aan de ontkenning van anderen, maar als ik dat doe zegt dat ALLES over mij. Want als er iets is waar ik achter ben gekomen de laatste tijd dan is het wel dat ALLES wat ik in een ander zie ook in mezelf aanwezig is. Hoe sterker ik het in de ander zie, hoe harder ik een ander een spiegel voor wil houden, hoe dieper mijn EIGEN blinde vlek. En echt hoor, soms zie ik het echt NIET gewoon. Dan hou ik een ander een spiegel voor en kan ik op geen enkele manier zien hoe ik EXACT hetzelfde doe, maar dan op een andere manier. En dan uiteindelijk, door te erkennen dat het ook in mij aanwezig is, komt het inzicht ALTIJD. KEER OP KEER.

En zo kom ik meteen op  de eerste vorm van ontkenning. Projectie. Het niet willen zien van iets in mezelf en dat dan projecteren op anderen. Hoe harder ik projecteer, hoe meer er zit in mezelf. Op welk vlak wil je mensen spiegelen? Welke gedragingen trek je het allerslechts in andere mensen? Door te erkennen dat projectie ontkenning is van onszelf word van-zelf duidelijk welk deel van onszelf we ontkennen. En dan vooral als we dat doen in het hier en nu. Niet achteraf en niet van te voren.

Soms is de situatie zo anders dat het bijna niet vergelijkbaar lijkt. De omstandigheden zijn anders ja, maar het principe is hetzelfde. Ik heb laatst een vrienden getriggerd over hoe erg ze vast zit in haar comfortzone. Ik riep het kei en kei hard, omdat ik de verantwoordelijkheid voelde om te triggeren.  Zij zit elke dag in dezelfde dagelijkse routine, leeft alleen voor anderen en komt maar niet uit haar comfortzone. En wat zag ik dat helder. Ik dacht weer eens dat ik het allemaal beter wist, want ik kom wel uit mijn comfortzone. Ik ben wel avontuurlijk, ontmoet nieuwe mensen, kom op nieuwe plekken en durf het onbekende aan te gaan.  NIET DUS! Ik zit net zo hard, als het al niet meer is, vast in mijn comfortzone, maar dan op een hele andere manier. Door dat te erkennen werd het meteen steeds helderder op wat voor manier. Hier ga ik in een andere deel van deze serie dieper op in, als ik het thema comfortzone behandel…

Een andere vorm van ontkenning is relativeren. Dat is een thema dat nogal centraal stond in mijn opvoeding. Alles moest gerelativeerd worden en ik vond het altijd zo knap dat mensen dat zo goed konden. Ik maakte me namelijk altijd overal druk om. Ik was zo onzeker EN perfectionistisch dat ik mezelf helemaal gek heb gemaakt. Torenhoge verwachtingen naar mezelf en dat projecteerde ik naar mijn omgeving, waardoor ik de mensen van wie ik hou ook vaak vast heb gezet in mijn verwachtingen.

Ik was ook supergevoelig en voelde altijd VOLOP disbalansen om mij heen. Als ik verdrietig was dan wist ik altijd precies hoe ik getroost wilde worden door mijn moeder. Ik wist diep in mijn hart hoe dat zou gaan als alles in een perfecte staat van harmonie zou zijn. Ik zag van ALLES wat het in potentie KON zijn. En het frustreerde me op een zo’n ongelooflijk diep niveau dat ALLES altijd anders ging dan het ”hoorde”.

Elke ochtend als ik wakker werd dan kwam er weer van alles in me op dat ik anders had moeten doen van mezelf. Want ook ik verkeer niet in een perfecte staat van harmonie. En SJEEZUSSS wat wilde ik graag dat ik de gave had van relativeren. Ik deed wel pogingen van mezelf aanpraten dat het allemaal wel meeviel en dat ik me niet zo aan moest stellen, dat anderen het vast niet gemerkt hebben of dat anderen zelf ook wel raar deden, waardoor het niet zo opviel hoe ik me gedragen had. Als ik ergens tegenop zag ontkende ik dat gevoel door het weg te wuiven en mezelf moed in te praten, in plaats van ruimte te maken voor dat gevoel zodat naar boven kon komen waar het vandaan kwam. Ik noem maar wat voorbeelden. Ik deed er ALLES aan om te ontkennen hoe ik me voelde. Maar het lukte niet. Ja natuurlijke lukte het tot op een zekere hoogte wel, want heb genoeg weggewuifd en diep opgeborgen, maar dat komt er nu ALLEMAAL uit.

Als ik me rot voelde door een omstandigheid ontkende ik dat door het te koppelen aan het feit dat ik bijvoorbeeld moe was en dat het daar wel aan zou liggen. Als er een spanning was tussen mij en een persoon ontkende ik de oorzaak hiervan door te denken dat de ander gewoon niet spoort. Dat ik ongelukkig was in dit leven ontkende ik door de wereld de schuld te geven. De oorzaak van mijn eenzaamheid verweet ik aan dat mensen gewoon geen diepgang hebben. Bladiebladiebla. Ontkenning heeft een grote rol in mijn leven gespeeld en dat doet het nog steeds.

En het is best confronterend om erachter te komen dat ALLES maar dan ook ALLES in mezelf zit. En de manier voor mij om hier mee om te gaan is erkennen. En dat is een kwestie van aanleren. Het komt meer en meer in mijn systeem te zitten om mijzelf en daarbij de situatie waarin ik verkeer onder ogen te zien.  Op het moment zelf dat ik iets voel, WAT DAN OOK, laat ik het naar boven komen en weet ik dat het aan mij en aan niemand of niets anders ligt. En de inzichten blijven boven komen. Hoe meer ik ontkenning uit mijn systeem verwijder hoe sneller mijn innerlijke groei stroomt en hoe meer erkenning de plaats van ontkenning inneemt. En hoe meer ik (mezelf) erken, hoe meer en meer ik mijn authentieke zelf word. .

Dore

7-6-2013