Oh Gojibes (column)

Als ik mij ergens over kan verbazen dan zijn dat hypes. Hypes houden de mens op de been, mensen leven van hype naar hype, hypes geven de mens bestaansrecht. Ik ben niet zo van de hypes. Ik ben in 1996 al gestopt met het volgen van hypes.

De Tamagotchi was mijn laatste hype. De Tamagotchi was een irritant piepend Japans wezentje wat uit een ei kwam en wat je virtueel moest verzorgen. Het was 1996, dus het was technologisch ruk die Tamagotchi. Je had geloof ik 3 opties. Eten geven, spelen en licht uit en dus slapen. Simpeler kon het haast niet. En toch ging mijn Tamagotchi constant dood. Niet omdat ik het ding ergens liet slingeren en geen zin had om het ding te verzorgen. Nee in tegendeel, ik was gek op mijn Tamagotchi. Ik hield van mijn Tamagotchi. Ik gaf mijn Tamagotchi braaf eten door op een knop te drukken. Ik drukte op de andere knop en dan werd Tamagotchi blij. En als Tamagotchi moe was dan las ik Tamagotchi een verhaaltje voor en daarna deed ik netjes het licht van zijn virtuele ei uit en dan ging Tamagotchi slapen. Tamagotchi en ik waren dikke vrienden, die eerste dag… Want na die eerste dag was die verliefdheid die ik voor het wezentje voelde en het wezentje overduidelijk ook voor mij voelde redelijk snel verdwenen. Ik was klaar met dat gepiep en dat gedoe. Tamagotchi bleef hulpbehoevend na die eerste dag. Tamagotchi kon zichzelf niet vermaken. Tamagotchi bleef janken om aandacht, Tamagotchi bleef mijn koelkast leegeten, Tamagotchi dronk mijn bier op, Tamagotchi weigerde zelf werk te gaan zoeken om mee te betalen aan de kosten die ik had aan Tamagotchi, en Tamagotchi weigerde Nederlands te leren en dat terwijl Tamagotchi soms al  een paar  dagen in Nederland was…. Dat werkt bij mij niet. Ga niet tegen mij lopen zeiken dat ik iets moet doen want dan ga ik het juist niet doen. Noem mij recalcitrant, maar dat is het aard van mijn beestje. Ik ben niemands slaaf, zeker die van Tamagotchi niet. Ik heb Tamagotchi dus uit zijn lijden verlost nadat hij voor de 8e keer binnen een paar dagen dood ging en heb toen bij Tamagotchi’s graf gezworen om nooit meer aan hypes en/of rages mee te gaan doen.

De ene hype blijft wat langer hangen dan de andere hype. De hype waar ik het vandaag over wil hebben bestaat al een aantal jaar en is niet meer weg te denken bij een slag volk wat zich graag laat oplichten om zichzelf beter te voelen. Ja ik dacht laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Laat ik maar meteen het beestje bij zijn of haar naampje noemen, dan hoef ik daar niet meer omheen te schrijven. Ik heb het uiteraard over de hype die men ‘Superfoods’ noemt. Ik denk dat de meesten mensen wel eens de term superfoods gehoord hebben? Superfoods werden eerst onder toonbank verkocht bij de wat hipsterige biologische groenteboertjes, maar liggen inmiddels ook al in de schappen van de ordinaire supermarkt. De bekendste superfood is waarschijnlijk de gojibes. De gojibes zou een superbes zijn. De gojibes komt van een struik die de boksdoorn heet en die massaal op duizenden hectares geteeld wordt in China. Handmatig worden deze superbessen geplukt, door waarschijnlijk Chinese kindertjes tegen een hongerloon. Maar ja de boksdoornbes uit China verkoopt natuurlijk niet zo goed. Slimme marketeers hebben deze bes dus een aantal jaren terug tot de gojibes omgedoopt. De gojibes komt nu niet meer uit China, maar komt volgens de marketeers nu oorspronkelijk uit Tibet. Dat verkoopt, zo wist men, beter aan al die massa’s mensen die zich nu eenmaal graag laten oplichten.

Ik heb een keertje gojibessen geproefd. Het zijn zure rode krenten. Dat weet iedereen die wel eens een gojibes geproefd heeft. Maar dat verkoopt niet. Dus wordt de gojibes verkocht als ‘fris van smaak’. De gojibes zit verder boordevol antioxidanten en heeft wel 18 verschillende aminozuren. En dat alles in een enkele rode krent van nog geen paar millimeter groot. Loze termen als je het mij vraagt. Net alsof bananen, sinaasappels, druiven, aardbeien, peren en al dat andere fruit wat we al eeuwen kennen geen antioxidanten bevatten.. Ik heb mensen in mijn leven gekend die gezond en wel de honderd jaar haalden, die mensen hadden nog nooit van superfoods gehoord. Die mensen zouden zich waarschijnlijk ook niet laten oplichten met die zogenaamde superfoods bedenk ik me nu. Die mensen moesten bloembollen eten in de oorlog. Bloembollen, dat was pas een superfood! En lang niet zo duur als de gemiddelde gojibes. Stel je voor dat zo’n iemand die bloembollen moest eten om te overleven nu bij zo’n hipster superfoodzaakje zou binnenlopen, en dan de vraag zou krijgen bij het bestellen van bloembollen “Hoe wilt u uw bloembollen mevrouw? Normaal, biologisch, of in poedervorm als superfood?” Voor mij is het leven best wel simpel zonder al die hypes. Voor mij is alles wat groeit en bloeit biologisch. De term biologisch betekend dat het biologisch is, het groeit en het bloeit met andere woorden. Waarom zou ik dan twee of drie keer zoveel betalen voor iets wat gelabeld is als biologische paprika? Elke paprika is biologisch. Ik eet de dingen waar ik mij goed bij voel, de dingen waarvan mijn lichaam aangeeft dat het er behoefte aan heeft, ik luister naar mijn lichaam, niet naar mijn geest, ik laat mij niet manipuleren door verkooppraatjes maar ik volg mijn eigen gevoel, al weet ik dat dat wellicht lastig is om te bevatten in een wereld waarin we gewend zijn om naar iets of iemand anders te luisteren.

Het is die geest, de mind met andere woorden, die bespeelt wordt met al dat gewauwel over zogenaamde superfoods. Neem nou de grootste ‘superfood’ thee hype, Matcha Latte. Matcha Latte. Matcha Latte is gewoon ordinaire groene thee, maar dan tot poeder verpulverd. Ik hoor de gemiddelde matcha latte fetisjist al roeptoeteren in mijn oor, “Ja nu ga je te ver Micky, matcha latte is geen ordinaire groene thee, het is potverdikkeme thee wat afkomstig is van de eerste pluk!!” Ja serieus matcha latte is thee van de eerste theeën pluk. Dat maakt het bijzonder. Maar er is meer. Hieronder volgt de complete beschrijving van deze superthee:

“Matcha latte is thee gemaakt van eerste pluk theeën. Meestal komt Matcha uit Japan. De thee word vermalen tot een poeder en heeft een typische knalgroene kleur.

Matcha staat bekend als superfood en bevat veel antioxidanten wat bij kan dragen aan het voorkomen van ziektes en verbetering van het immuunsysteem.”

Dit soort beschrijvingen kom je bij zo’n beetje elk ‘super’ voedsel tegen. In dit geval hebben we te maken met pure ambachtelijke Japanse kwakzalverij. Wat is er zo bijzonder aan die eerste pluk? Hoe moet ik dat mijzelf voorstellen? Laten ze die eerste pluk normaal gesproken wegrotten? Namen ze normaal gesproken, voordat ze matcha latte uitvonden, altijd genoegen met de tweede of zelfs de derde pluk van theeën? Wat een onzin. Ik zat vanmiddag recensies te lezen op zo’n superfood site onder een advertentie van matcha latte. “Ik voel mij zo opgewekt en fit na het drinken van deze superthee, ik krijg er zo ontzettend veel energie van, toppie!!” Ja vind je het gek? Het matcha latte poeder bevat cafeïne, zo valt in dezelfde advertentie namelijk te lezen… Mensen laten zich graag onzin verkopen. Ik zeg niet dat matcha latte of de gojibes onzin zijn en slecht voor je zouden zijn, ik zeg alleen maar dat het even goed of slecht voor je is als elke willekeurige andere thee of vrucht. Het zijn geen superfoods. Alles wat in de natuur groeit en wat eetbaar is is een superfood. Moedertje natuur maakt geen onderscheid tussen de ene bes en de andere bes. Want dat is iets waar al die superfood hipsters niet over nadenken. Hoe moet dat voor de kruisbes of voor de braam voelen dat hun geel uitgeslagen rode krenterige neefje uit China nu opeens een superfood is en zij nog steeds door het leven gaan als ordinaire doodnormale vruchten? Ik wil graag op de bres springen voor alle vruchten die niet het labeltje superfood hebben gekregen. Door andere vruchten tot superfood te verheffen tast je de safe space aan van bijvoorbeeld de kruisbes en de braam. Waarom is er wel een partij voor de dieren en niet een partij voor de vruchten?

Chia zaad. Nog zo’n superfood. Hier de beschrijving van chia zaad:

“Chia zaad kent een rijke historie, dit werd al door de Azteken gegeten. Het zaad wordt gewonnen uit de Chia plant, een Mexicaanse muntplant. Chia zaad bevat veel vitamines, mineralen, eiwitten, enzymen, aminozuren, vezels en Omega 3 vetzuren. Een grappig detail is dat chiazaad, water absorbeert, als je een el chia in water laat staan, ontstaat er een soort pudding achtige emulsie. Chia wordt gebruikt in salades, door de yoghurt of havermout”

Ik heb diepe bewondering voor de charlatans die dit soort rotzooi verkopen als superzaad. De Azteken gebruikten het ook al, dan moet het vast wel goed zijn toch? Ach rot toch op, de Azteken staan voornamelijk bekend om hun gewoonte om duizenden mensen per jaar te offeren aan hun reptielachtige ‘goden’. Moet ik dan chia zaad gaan eten als een nieuw soort ranzige Brinta? Noem mij gek of paranoïde, maar ik ga niets eten of drinken wat op braaksel lijkt, al helemaal niet als de Azteken het van harte aanbevelen. Voor je het weet loop je ook in je nakie rond en doe je rare satanische dansjes bovenop een offeraltaar… Dank je de koekoek… Nee dan kan het mij niets schelen dat dat zaad vol met antioxidant en aminozuren zit, dat hoef ik niet.

Om een goede superfood te bedenken en daar stinkend rijk mee te worden is het dus nodig om een pakkende advertentie bij een ordinair stuk groente of fruit te bedenken. Je moet er het liefst een ver buitenlands oord bij verzinnen. Een klein spiritueel sausje erover heen kan ook nooit kwaad. Ik weet dat er mensen zijn die deze website lezen die een stuk grond hebben. Wat nou als wij ook een superfood scam opzetten? Ik heb al een beschrijving. En het is makkelijk te verbouwen. Ze leren het je op de kleuterschool al.

“De Agartha Radijs is niet zomaar een radijs. Het is een superradijs. Deze superradijs is oorspronkelijk afkomstig uit een holle ruimte in de holle Aarde, en daarom heeft deze radijs nu nog steeds een bruinige kleur. De substantie die deze radijs omringt zit boordevol mineralen, antioxidanten, aminozuren en ander bonusmateriaal. Deze superradijs werd ooit door de oude Batavieren meegesmokkeld, ook weer in holle ruimtes, naar het land wat wij nu kennen als Nederland. De radijs bevat nog steeds de magische extracten van de hogere vibraties uit de holle Aarde. Deze superradijs kan uitstekend gegeten worden met een beetje mosterd en wat appelmoes. Doordat de Agartha radijs de tijd van Atlantis nog heeft meegemaakt heeft deze uiterst unieke superradijs nog steeds herinneringen in het DNA opgeslagen zitten van de hoogtijdagen van het Lemurisch tijdperk op Aarde, bewustzijnsverhogende herinneringen die bij het eten van deze superradijs geactiveerd zullen worden in de mens. Deze radijs komt dus rechtstreeks uit het paradijs en geeft ultieme lichamelijke en geestelijke verlichting welke tot in de ziel gevoeld kunnen worden. Deze superradijs kietelt je chakra’s en voedt je derde oog. Bijkomende voordelen zijn minder winderigheid, een lager cholesterol, een lagere bloeddruk, snellere verbranding van lichaamsvet, een betere conditie, een verhoogd bewustzijn en een verhoogde potentie.”

I rest my case.

Micky van Leeuwen

19-6-2017